Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Black Albert. Είναι ακόμα ο βασιλιάς των stout?

Πριν ενάμιση χρόνο είχα πρωτοαναφερθεί στην εξαιρετική royal stout των De Struise, τον διάσημο πλέον “Μαύρο Αλβέρτο”. Ενδιαφέρον έχει πόσο γνώριμα φαντάζουν σήμερα αυτά που γράφαμε τότε για την πρωτοποριακή αυτή ζυθοποιία…

Black_Albert_2010_label_eyes
De Struise - Black Albert Royal Stout 26.03.09
Η Black Albert μπορεί να θεωρηθεί μια απ’ τις καλύτερες Russian Imperial Stouts αν και στη Struise θεωρούν πως είναι μια Belgian Royal Stout, μια Imperial Stout με Βέλγικο χαρακτήρα.
H Βέλγικη ζυθοποιία De Struise Brouwers, μια από τις πιο ριζοσπαστικές ζυθοποιίες της νέας εποχής, δεν φοβάται να πειραματιστεί σε νέες συνταγές και μας έχει προσφέρει πολλές ποιοτικές δημιουργίες τα τελευταία χρόνια. Ετικέτες όπως Earthmonk, Earthnun, Pannepot, Tsjeeses και αρκετές άλλες χτύπησαν κορφή στα μπυρο-charts! Το κακό με τις μπύρες της Sruise είναι πως συνεχώς αλλάζουν, οπότε πολλές φορές κάποια παραγωγή που αποδεικνύεται καλή εξαντλείται και συνήθως δεν ξανακυκλοφορεί, μια και έχουν μπει σε σειρά νέα projects. Ο Γελαστούλης είναι απογοητευμένος

Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των Struise είναι η Pannepot που κυκλοφόρησε το 2006 και το 2007 (για την οποία μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ), ενώ έχουν γίνει και καλές συνεργασίες με την άλλη μοντέρνα και επιρρεπή στους πειραματισμούς ευρωπαϊκή ζυθοποιία, τη Δανέζικη Mikkeller. Από τις τελευταίες δημιουργίες της Struise είναι και η Black Albert, μια μπύρα που πήρε διθυραμβικές κριτικές, τόσο από τα sites μπυροκριτικής (Νο 4 για το 2008 στο RateBeer, No 1 BeerAdvocate Magazine) όσο και από τους ανά τον κόσμο μπυρόφιλους.


Black_Albert_2010_label


Η μαύρη-γκρίζα ετικέτα με το αφρικανικής τεχνοτροπίας (σαν μάσκα φύλαρχου) σκίτσο της, διακόπτεται από μεγάλα κόκκινα γράμματα που αναγράφουν τ’ όνομα Black Albert και την κατηγοριοποίηση Royal Stout. Μας πληροφορεί επίσης πως αυτό το καινούργιο στυλ μπύρας - η Belgian Royal Stout δηλαδή – φτιάχτηκε για ν’ αντιπροσωπεύσει την Struise στο 3ο φεστιβάλ βελγικής μπύρας που διοργάνωσε το Ebenezer’s pub στο Maine των ΗΠΑ, τον Απρίλιο του 2007.


Black_Albert_2010_label_1Black_Albert_2010_label_2


Ανοίγω και – ω τι έκπληξη – τρώω πάλι τον αφρό στη μάπα. Ο Γελαστούλης είναι αμήχανος Όχι βρε γμτ… Βγάζω καπνούς από τα νεύρα Όλο στις καλές μπύρες μου συμβαίνει τελευταία. Μια καφέ-κόκκινη λιμνούλα που δημιουργείται μας δίνει τουλάχιστον επιπλέον πληροφορίες για το χρώμα των φαινομενικά κατάμαυρων stouts…


Black_Albert_flood1_3_5-e209be029e1578f36505e0323dbc0966


O κρεμώδης καφετής αφρός που καταφέρνω να διασώσω, υποχωρεί γρήγορα, αφήνοντας έντονα ίχνη στο ποτήρι κι ένα μικρό αλλά παχύ «καπάκι»
Αναφορικά με το άρωμά της, δεν ξέρω τι να πω… Δεν ξέρω αν θα μυρίσω ποτέ κάτι καλύτερο. Ανδρικό φλερτ Ελπίζω πως ναι... αλλά έτσι κι αλλιώς είναι απίστευτα ωραίο! Η ψημένη βύνη, ο καφές, η σοκολάτα και τα μπαχάρια δημιουργούν μια μοναδική αίσθηση.

Η γεύση της γλυκιά όσο χρειάζεται, με τα malts να επικρατούν κι εδώ, ενώ ο λυκίσκος μόλις διακρίνεται καθώς καταπίνω. Η επίγευση μακριά και επίσης γλυκιά με το αλκοόλ (13% ) να ζεσταίνει γλυκά το στομάχι.
Η αίσθηση στο στόμα βελούδινη. Παχιά και κρεμώδης, κυλά ανεμπόδιστα στο στόμα, αφήνοντάς το ελάχιστα κολλώδες. Ένα ένα, όλα ανεξαιρέτως τα αισθητήρια κύτταρα της ξυπνούν και προσπαθούν να συνέλθουν απ’ το ευχάριστο σοκ! Απ’ τα παχύτερα και πλουσιότερα σώματα που έχω συναντήσει



Απ’ τις ωραιότερες μπύρες που έχω πιεί ποτέ! Γελαστούλης Δεν θ’ άλλαζα τίποτα πάνω της. Από τους Βέλγους όλα τα περίμενα, αλλά να φτιάξουν και καλύτερη imperial stout απ‘ τους Αμερικάνους; Ας μην μιλήσω γιατί μπορεί να πέσει στα χέρια μου κανένας Dark Lord Ο Γελαστούλης κλείνει το μάτι Παραγγέλνω επιτόπου κι άλλες πριν εξαντληθούν. Επιστρέφω αμέσως



Black_Albert_g_b_bev_3_5


Βαθμολογώντας τώρα, δίνω 9 στην εμφάνιση (εκτιμώντας πως ο αφρός θα ήταν πλουσιότερος αν δεν είχε συμβεί το ατύχημα), στο άρωμα δίνω 10, στη γεύση δίνω 9.5 και στη γενικότερη αίσθηση στο στόμα δίνω πάλι 10.
Η συνολική βαθμολογία που βάζω είναι 9.75 στα 10.





Από εκείνη την αποκαλυπτική βραδιά του πρώτου Μαύρου Αλβέρτου, αρκετές ακόμη εξαιρετικές δημιουργίες, τόσο απ’ την Ευρώπη όσο κι απ’ την Αμερική, πλούτισαν την εκτίμησή μου για τις imperial stout. Ετικέτες που μένουν στο μυαλό είναι η Yeti της Great Divide, η Expedition Stout της Bell’s, Hemel & Aarde (Bruichladdich Barrel) και η Rasputin της De Molen, η Mikkeller Black Hole, η Peche Mortel της Dieu du Ciel, αλλά και η Black Damnation, των De Struise-De Molen είναι μόλις μερικές απ’ αυτές Ανδρικό φλερτ
Τις προάλλες που συζητάγαμε τα “πορτεροσταουτακικά μας” με τον MONK, μου είπε πως κατά τη γνώμη του η νέα φουρνιά των Black Albert δεν ήταν τόσο καλή όσο η πρώτη. Είπα λοιπόν να δω “τι έχει παιχτεί”…

Black_Albert_2010_g&b

Σερβίρω τον Αλβέρτο σε snifter για ν’ αποδώσει τα μέγιστα σε άρωμα (λες και χρειάζεται βοήθεια…) Ο καφετής αφρός του, πλούσιος και κρεμώδης φτιάχνει ένα καλό στρώμα στο ποτήρι, το οποίο θα υποχωρήσει σε λίγο αφήνοντας βέβαια για οπισθοφυλακή ένα λεπτό τούλι που σε κάθε στριφογύρισμα ξαναζωντανεύει και φουντώνει.
Στο άρωμά του ανακατεύονται η σοκολάτα, με τα αλκοολικά αρώματα της ψημένης βύνης. Ξύλο και καπνός επίσης. Πράγματι… αν και το άρωμά του παραμένει εξαιρετικό δεν με καθηλώνει όπως αυτό του πρώτου Αλβέρτου…

Black_Albert_2010_foamy

Η αίσθηση στο στόμα γεμάτη και απαλή. Η γεύση γλυκιά, με την ψημένη βύνη, το καφέ και τη σοκολάτα να δημιουργούν αλληλεπικαλυπτόμενα στρώματα γεύσεων. Ιντριγκαδόρικη ισορροπία! Επίγευση μακρόσυρτη και σχετικά πιο πικρή, με το λυκίσκο να εγκαταλείπει τελευταίος.
Βαθμολογώντας εκ νέου θα δώσω 9 στην εμφάνιση, 9.5 στο άρωμα, 9 στη γεύση και 9.5 στην αίσθηση. Συνολική βαθμολογία 9.25 στα 10.


Black_Albert_2010_label-glass

Αναρωτιέμαι φυσικά που οφείλεται αυτή η διαφορά βαθμολογίας, από το 9.75 της προηγούμενης φοράς. Να ναι όπως λέει ο Σπύρος μια υποδεέστερη φουρνιά αυτή που δοκιμάσαμε σήμερα ή μήπως έχοντας πια “εκτεθεί” σε πολλές κορυφαίες imperial stouts, το τελευταίο διάστημα, είμαστε κάπως φειδωλοί στο άριστα; Παραμένει ακόμα ο Αλβέρτος, βασιλιάς των stout όπως υποδηλώνει ο χαρακτηρισμός του; Άγνωστο… Αυτό που δεν αλλάζει πάντως είναι πως η Black Albert παραμένει μια εξαιρετική μπύρα, από τις κορυφαίες του είδους, που δεν θα φαντάζομαι να λείπει ποτέ απ’ τη “καβάντζα” μου Γελαστούλης

Αλλά αν νομίζετε πως τελειώσαμε με τον Αλβέρτο είστε γελασμένοι. Όπως διαβάσαμε στο σχετικό άρθρο του Μίχου, ο μαύρος φίλος έχει συνευρεθεί πολλές φορές (και σε διάφορα βαρέλια) με την Hel & Verdoemenis της De Molen, χαρίζοντάς μας αρκετά “χαριτωμένα” τέκνα. Να σας ζήσουν… αλλά θα ήθελα προσωπικά ν’ αναφερθώ σε μια μοναχική αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα παραλλαγή του Αλβέρτου, αυτή που προέκυψε απ’ την περίοδο που ο φίλος μας “μόναζε” σε βαθειά περισυλλογή, σ’ ένα βαρέλι bourbon…

Προσεχώς λοιπόν….


Black_Albert_Cuvee_Delphine_2010_label_ glass


Black Albert – Cuvee Delphine

8 σχόλια:

  1. Μπράβο βρε Νικόλαε Μέγα !! Καιρός ήταν να αναφερθούμε και στον Τρομερό και Φοβερό Μαύρο Αλβέρτο! Μια καταπληκτική Imperial Stout που αποτελεί ετικέτα-σταθμό για τη De Struise, αλλά και για εμάς!!
    Έχοντας δοκιμάσει την μπύρα αυτή 3 φορές μέχρι τώρα έχω να πω πως προκειται για μια από τις κορυφαίες των κορυφαίων ετικετών και αποτελεί για μένα έναν από τους δυο λόγους που έχω λατρέψει τη ζυθοποιία της De Struise. Ο άλλος λόγος είναι ασφαλώς η σειρά της Pannepot!!

    Πραγματικά δεν μπορώ να πω για ποιο λόγο αυτή η ετικέτα σας φάνηκε κατώτερη από τις άλλες φορές. Σίγουρα οι λόγοι που ανέφερε ο φίλος μας ο Chalice παίζουν το ρόλο τους!! Έχω έναν Αλβέρτο του "υποδεέστερου batch" να περιμένει στο σπίτι μου και όταν τον δοκιμάσω θα εκφέρω άποψη.
    Βέβαια, θεωρώ πως αν δεν δοκιμάσεις ταυτόχρονα και τα δυο διαφορετικά batches δεν μπορείς να έχεις ξεκάθαρη και σιγουρη άποψη !!

    Τί να πω... Σε κάθε περίπτωση εγώ εξακολουθώ να θεωρώ τον Μαύρο Αλβέρτο σαν μια ετικέτα - πρότυπο στον τομέα των imperial Stouts.
    Στο σκληρό του εγκεφάλου μου τον έχω περασμένο σαν μια μπύρα που φλερτάρει με το 10άρι, ενώ ασφαλώς την ιδια θετική άποψη έχω και για τις 3 κόρες του Αλβέρτου που έχω δοκιμάσει ως τώρα που τα βαθμολογώ εξίσου στο 9,25 χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω καμιά Μαύρη Καταδίκη! Η καθεμιά έχει τη χάρη της, βγαλμένη από τα σωθικά του Αλβέρτου!

    Πολύ όμορφο το συγκριτικό τεστ Νίκο από κάθε άποψη και αφήνει στον καθένα να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα και να δώσει βάση εκεί που νομίζει πως πρέπει να δώσει ...

    Αναμένουμε και την σπέσιαλ έκδοση του Αλβέρτου! Είμαι σιγουρος πως η ευχάριστη ζαλάδα που του προξένησε το bourbon, θα του έχει προσδώσει νέα χαρακτηριστικά ... "αχαρακτήριστα"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωραιος Νικο πολυ ωραια παρουσιαση και συγκριση δυο διαφορετικων batch αυτης της κορυφαιας Imperial Stout. Ο λογος που εμενα μου φανηκε λιγο υποδεεστερο το τελευταιο batch της Black Albert σε σχεση με τα προηγουμενα ειναι γιατι ειχε μια πιο εντονη αλκοολικη αισθηση και στο αρωμα και στην γευση και δεν ηταν τοσο πολυπλοκη αλλα λιγο πιο επιπεδη. Αυτο δεν σημαινει βεβιαα οτι δεν παραμενει μια κορυφαια ετικετα και μαλιστα συνεχιζει να ειναι μια απο τις κορωνιδες τους ειδους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δοκιμάσαμε χθες παρέα με τον Πανούλη το αμφιλεγόμενο batch του Μαύρου Αλβέρτου, το οποίο και ειχαμε προμηθευτεί φέτος το Σεπτέμβριο από το Bottle Shop της Brugges.
    Πράγματι, αισθητή η διαφορά για μια ετικέτα που λάτρεψα όταν την πρωτοδοκίμασα.
    Θεωρούσα πως καλό θα ήταν να έχουμε ταυτόχρονα και τα δυο batches για σύγκριση, αλλά τελικά δεν χρειάστηκε.
    Ο πρώτος Αλβέρτος όπως τον ήξερα μέχρι τώρα και ύστερα από αρκετές δοκιμές, ήταν τόσο ισχυρός σε όλα του, ωστε να μη χρειάζεται και πολύ δυσκολία να καταλάβει κάποιος τη διαφορά με τον Αλβέρτο που ήπιαμε χθες.
    Εδώ μάλιστα θα συμφωνήσω με τον Πάνο -που πρώτος τη δοκίμασε χθες- και αμέσως μου είπε πως έχει χάσει πολύ από το γεμάτο σώμα του που έχει γίνει αρκετά πιο υδαρό.
    Ασφαλώς συμφώνησα, όταν δοκιμασα κι εγώ.
    Αν εξαιρέσεις το άρωμα που παραμένει απίστευτο, όλα τα άλλα θαρρώ πως έχουν υποβιβαστεί σε βαθμό που είναι αντιληπτά αμέσως.
    Κρίμα, χωρίς να σημαίνει πως δεν εξακολουθεί να αποτελεί μια εξαιρετική imperial Stout.
    Η μαγεία όμως έχει χαθεί ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μολις δοκιμασα το batch "0" της Black Albert και ξαναθυμηθηκα γιατι με ειχε μαγεψει αυτη η μπυρα, απλα καταπληκτικη. Μια μαγία που ειχε οπως ολοι ειχαμε συμφωνησει χαθει με τα μεταγενεστερα batch αλλα αυτο το batch "0" ειναι απλα κορυφαιο....Το batch "0" ειναι ουσιαστικα το πρωτο batch της black albert απο το οποιο ειχαν αφησει ενα μερος του να παλαιωνεται μεσα σε δεξαμενες για περιπου 3 χρονια και το οποιο το εμφιαλωσαν πριν μερικoυς μηνες. Συνολικα 200 φιαλες εμφιαλωθηκαν απο τις οποιες 4 ηρθαν σ'εμενα...:)

    http://i221.photobucket.com/albums/dd293/redordead700/_DSC1430.jpg

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μετά από πολλές καταπληκτικες δοκιμές που είχαμε με τον Πανούλη τον τελευταιο μήνα, χθες ήρθε κι η σειρά να ξαναπιούμε για πολλοστή φορά τον Μαύρο Αλβέρτο, μόνο που αυτή τη φορά είχαμε μπροστά μας δείγμα από το καταπληκτικό - όπως πραγματι αποδείχτηκε- batch 0, που ανέφερε πιο πάνω και ο Σπύρος.
    Ο Αλβέρτος ξανά ανέβηκε πολλούς πόντους !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Άσχετο-ερώτηση:
    Ο αφρός γιατί το κάνει αυτό ή μάλλον πότε το κάνει?
    Γιατί η μπύρα είχε π.χ. πλάγια θέση, γιατί ίσως είναι ζεστή?
    Μπορεί κάποιος να μου λύσει την απορία? Μου έχει συμβεί και μένα 1-2 φορές!!!
    Επίσης άλλες φορές ο αφρός είναι... νεκρός = πολύ παγωμένο το μπουκάλι? Μπαγιάτικη μπύρα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μολις διαβασα την παρουσιαση, και πηγα να δω τι batch ειναι η συγκεκριμενη που παραγγειλα πριν λιγες μερες. Πρεπει να ειναι η τυχη του πρωταρη, μιας και ειναι batch 0 !

    ΑπάντησηΔιαγραφή