Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

DARK BEAUTY IN THE HOPPY PUB !!!


Αφού ο καιρός τρελάθηκε τις τελευταίες μέρες, ε, ας του κάνουμε την χάρη να το απολαύσουμε...

DARK BEAUTY IN THE HOPPY PUB - The Dutch attack by our loved brewery, DE MOLEN !!!

 Σε πολύ περιορισμένες ποσότητες, από σήμερα, μαύρη - μαυρίλα πλακώνει στην Hoppy Pub :
De Molen Hamer & Sikkel ( Porter ABV: 5.1%)
De Molen Hel & Verdoemenis (Imperial Stout ABV: 10%)
De Molen / Tired Hands Lost & Found (Imperial Dark Ale 100% Brett ABV: 6.6%)
De Molen Dag & Nacht BA ( Barrel Aged Imperial Stout ABV: 11,3% )
De Molen Hel & Verdoemenis (Bourbon Barrel Aged ABV: 11%)
De Molen Hel & Verdoemenis Cuvée (Aged in Bordeaux wine barrels, Bourbon barrels and virgin oak barrels ABV: 10.5%)
De Molen Moord & Brand (Bourbon Barrel Aged)
De Molen Moord & Brand (Rum Barrel Aged )







 Εμείς μαυρίζουμε και με συννεφιά...Νικηφόρου Φωκά 6, στον Λευκό Πύργο !!!

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

Από την Πόλη έρχομαι...στην Καλιφόρνια φτάνω... (μέρος Γ)


Τελευταίος σταθμός μας στην Καλιφόρνια ήταν το SanDiego. Αν Θεέ μου πεθάνω και κρίνεις πως ήμουν καλός άνθρωπος... μη με στείλεις στον Παράδεισο!Στείλε με στο San Diego! Μια εκπληκτική παραθαλλάσια πόλη, με ονειρεμένο καιρό όλο το χρόνο. Σίγουρα, απο τα καλύτερα μέρη στη γη για να ζήσει κανείς. Και φυσικά, εκτός απο ονειρεμένος προορισμός, αποτελεί και την πρωτεύουσα των εξελίξεων στον τομέα της μικροζυθοποίησης. 



Φτάσαμε αεροπορικώς το μεσημεράκι και αμέσως ξεκινήσαμε την έρευνα μας. Οι πρώτες μπύρες που ήπιαμε στο όμορφο San Diego ήταν στην Neighborhood (777 G St, San Diego, CA 92101). Μια pub, ένα χαλαρό στέκι της γειτονιάς, με μπύρες από ζυθοποιίες της πόλης. Εδώ δεν ήπιαμε πολύ, αλλά οφείλουμε να πούμε κάτι έστω και για αυτά τα λίγα που ήπιαμε:


Societe pupil pale ale- θολή, με τα εσπεριδοειδή να καλύπτουν τα αρώματα και την γεύση της.
Lost abbey, red poppyF landers- απλά οι τύποι ξέφυγαν! Άλλο επίπεδο! Red ale με άρωμα και γεύση κερασιού, τόσο ιδιαίτερη που σε ανατριχιάζει. Παλαιωμένη, με σκούρο και γεμάτο σώμα. 



Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Από την Πόλη έρχομαι...στην Καλιφόρνια φτάνω... (μέρος Β)

Πού είχαμε μείνει;; Αααα ναι!μετά το Los Angeles, τα μαζέψαμε και κατευθυνθήκαμε σε μια από τις πιο όμορφες, ιδιαίτερες και ελκυστικές πόλεις του πλανήτη, το San Francisco.
 Όσον αφορά στο San Francisco, η πόλη είναι απλά μαγική. Ο καθένας μπορεί να βρει κάθε στιγμή οτιδήποτε ψάχνει. Οι γειτονιές πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους, με έναν αέρα κοσμοπολίτικο και ταυτόχρονα τοπικό και εναλλακτικό, με ανθρώπους ευχάριστους και ευγενικές φυσιογνωμίες, με επιλογές για την νυχτερινή βόλτα, πάντα με μια αίσθηση ασφάλειας. Γειτονιά ιταλική, γειτονιά ομοφυλόφιλων, γειτονιά με strip-bars και saloons, σε μαγνητίζουν και σε γοητεύουν, όχι μόνο επειδή είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά γιατί η μετάβαση από την μια ατμόσφαιρα στην άλλη γίνεται τόσο ομαλά και διακριτικά, σαν φυσικό επακόλουθο της βόλτας στην πόλη.

Φτάνοντας στο San Francisco...

Η προβλήτα των ψαράδων...

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Από την Πόλη έρχομαι ... στην Καλιφόρνια φτάνω ... (μέρος Α)

Και ναι! Μετά από σχεδόν 3 μήνες από το ταξίδι μας και την επιστροφή μας στην Ελλάδα, καταφέρνουμε σήμερα να γράψουμε και να παρουσιάσουμε σε εσάς, ένα από τα ωραιότερα ταξίδια –τουρισμού και μπυροτουρισμού- που αξίζει να κάνετε στην ζωή σας! Πρόκειται για το ταξίδι που κάναμε τον Μάρτιο του 2014 στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι λοιπόν πλέον φανερό, πως για εκείνους που αγαπούν, όπως και εμείς, την μπύρα, το άρθρο αυτό είναι must!



Ας ξεκινήσουμε με τις τυπικές λεπτομέρειες του ταξιδιού μας… Η πτήση μας ξεκινούσε την Πέμπτη 6 Μαρτίου από την όμορφη πόλη μας, την Θεσσαλονίκη, και κατέληγε την επόμενη ημέρα (7 Μαρτίου) στο LosAngeles, με μια ενδιάμεση διανυκτέρευση στην Κωνσταντινούπολη. Το ταξίδι ήταν μια απόφαση της στιγμής καθώς τα αεροπορικά εισιτήρια ήταν πραγματικά πολύ οικονομικά και φυσικά, ήταν ένα ταξίδι-πρόκληση για μας, γι’ αυτό ήταν αδύνατο να μην το επιχειρήσουμε. Η αεροπορική εταιρεία μάλιστα, μας κάλυπτε και την διανυκτέρευση στην Κωνσταντινούπολη, οπότε είχαμε λίγο χρόνο για να κάνουμε την βραδινή τσάρκα μας στην Πόλη.
Για την Πόλη, ειδικά για όσους την έχουν ήδη επισκεφτεί, τα λόγια είναι μάλλον περιττά. Πρόκειται ίσως για την κυριότερη ιστορική, πολιτισμική και πολυπολιτισμική πρωτεύουσα που αναδείχθηκε ποτέ ανά τους αιώνες στην ιστορία των Βαλκανίων, αλλά και της Ευρώπης γενικότερα, με μια αίγλη που ακόμη και σήμερα διατηρεί και φανερώνει από την πρώτη στιγμή σε κάθε επισκέπτη της. Οι άνθρωποι, οι εικόνες, οι μυρωδιές που αναδύονται σε κάθε σοκάκι της, προκαλούν, όχι μόνο σε μας αλλά, στον καθένα πιστεύω, τόσο ανάμεικτα και πρωτόγνωρα συναισθήματα, ακόμη και μετά από πολλές επισκέψεις και στους δρόμους και τα λιμάνια της. Αυτό όμως που ίσως δεν γνωρίζουν ακόμη αρκετοί, είναι η προσπάθειες για ζυθοποίηση, που γίνονται από μικρές τοπικές ζυθοποιίες. Θα ξεκινήσουμε επομένως την διήγησή μας από την Πόλη και τις μπύρες που παράγονται σε αυτή.
Σε μια βόλτα στην Πόλη διαπιστώνει κανείς πως και εκεί επικρατεί το σύνηθες φαινόμενο της κυριαρχίας μιας τυπικής, όχι ιδιαίτερης, φθηνής pillsμπύρας. Η γνωστή τούρκικη μπύρα EFESείναι η εξέχουσα μπύρα σε μπαρ, εστιατόρια και παμπ της Πόλης, λόγω κυρίως της απειρίας των Τούρκων στην παραγωγή, την κατανάλωση και την γευσιγνωσία της μπύρας, που απορρέει από την πολύ υψηλή φορολογία του αλκοόλ στην Τουρκική επικράτεια. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι μπυρολάτρεις δεν δίστασαν και επιδίωξαν με αρκετή επιτυχία να παράγουν οι ίδιοι και να πουλήσουν στην τοπική αγορά τις μπύρες τους.
 Πρώτο έκανε την αλλαγή το μικροζυθοποιίο στην περιοχή Bebek της Πόλης, από όπου πήρε και το όνομά του (TapsBebek). Επισκεφτήκαμε το μικροζυθοποιίο τον προηγούμενο χρόνο σε μια από τις επισκέψεις μας στην Πόλη, δοκιμάσαμε τις μπύρες του που διατίθεντο  μόνο στην παμπ του μικροζυθοποιίου, και φέτος, όταν ξαναβρεθήκαμε στην Πόλη λόγω του ταξιδιού μας στην Αμερική, παρατηρήσαμε πως οι μπύρες διατίθενται πλέον και σε άλλα τοπικά μπαρ. Είναι πραγματικά ένα μεγάλο βήμα στον τομέα της ζυθοποίησης, σε μια χώρα που έχει ελλιπείς, έως και μηδαμινές γνώσεις για αυτήν.
Σε αυτή τη στάση μας στην Πόλη, επισκεφτήκαμε και δοκιμάσαμε τις μπύρες στο δεύτερο μικροζυθοποιίοBosphorusBrewingCompany (EsentepeMah., YıldızPostaCd, No:I/IA, Gayrettepe,  İstanbul,  Turkey). Ο χώρος ήταν αντικειμενικά πολύ εντυπωσιακός, χωρίς να θυμίζει σε τίποτα μια συνηθισμένη παμπ στην Κωνσταντινούπολη. Η διακόσμηση ήταν λιτή αλλά εντυπωσιακή, επηρεασμένη από τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές brewpubs. Ο κόσμος πολύς, οι μυρωδιές προκλητικές και πίνακες με τις διαθέσιμες μπύρες, γέμιζαν ευχάριστα τον χώρο. 



Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

Copenhagen Beer Celebration 2014


Mikkel Borg Bjergsø (Photo by Rob Love)

Μπυρόνειρο ήταν και πάει... τo 3ο Copenhagen Beer Celebration ανήκει και αυτό στην ιστορία. Στις 2 και 3 Μαίου τέσσερις μπυραματιστές αφήσαμε τα μυαλά μας και τα συκώτια μας στο Sparta Hallen της Κοπεγχάγης!

Η ομάδα αλλαγμένη και πάλι, απών ο Άλεξ (Nightfall), επιστροφή του Σπύρου (ΜΟΝΚ) που με είχε συντροφέψει στο πρώτο CBC 2012, δεύτερη συνεχόμενη παρουσία του Σταύρου (Sixtyneedles), παρθενική συμμετοχή του Αντώνη (Anton Fred) και τρίτη συνεχόμενη φορά για μένα.



Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

7 Island Brewery ή αλλιώς,
τι κάνει ένας νέος homebrewer στην Κέρκυρα!


Το Πάσχα που μας πέρασε, όπως και κάθε Πάσχα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου εδώ που τα λέμε, το πέρασα στο νησί της Κέρκυρας.
Και καλά θα μου πείτε, έχει αυτό σχέση με το θέμα του blog που είναι η ποιοτική μπύρα; Έχει, γιατί αυτή τη φορά έτυχε να κάνω εκεί μια ενδιαφέρουσα νέα μπυρο-γνωριμία, η οποία γρήγορα κατέληξε και σε μερικές νέες και απολαυστικές μπυρο-δοκιμές!

Σε ένα μέρος προς τα βόρεια του νησιού που λέγεται Νησάκι (ωραία δεν ακούγεται αυτό;), μένει ο Λευτέρης. Ο Λευτέρης είναι ένα νέο παιδί ο οποίος έχει χοντρικά γύρω στα πέντε χρόνια που ασχολείται με τη μπύρα και την οικιακή ζυθοποίηση.


Η 7 Island Brewery με το φτερωτό λιοντάρι που κρατάει ένα ποτήρι μπύρα στο μπροστινό του πόδι όπως βλέπουμε στην ετικέτα της, δεν υφίσταται λοιπόν σαν ζυθοποιία - μικροζυθοποιία που κάνει παραγωγή και εμπόριο αλλά μόνο σαν κάτι που αντανακλά τη δημιουργικότητα, την επιμονή - υπομονή και φυσικά, την αγάπη ενός ανθρώπου για την καλοφτιαγμένη μπύρα.

Ο Λευτέρης πρόθυμα μου έφερε να δοκιμάσω μερικές I.P.A. και 2 stout που είχε πρόσφατα φτιάξει και εμφιαλώσει.
Επίσης πρόθυμα απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις που του έκανα και είχαμε μια εκτενή και ευχάριστη φιλική μπυροσυζήτηση -αν και σε σημεία της οποίας λυπήθηκα όταν πληροφορήθηκα για την έλλειψη αλληλεγγύης και πνεύματος βοήθειας-στήριξης εκ μέρους κάποιων πιο πετυχημένων στο χώρο.

Ας περάσουμε όμως και στο "ζουμί" της ανάρτησης, που δεν είναι άλλο από τις δοκιμές και τις περιγραφές τους!

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Τζακ ο τυχερός και Τζο ο.... πηδηχτός!!!

Τζακ ο τυχερός και Τζο ο.... πηδηχτός!!!

Θυμάστε τις ιστορίες που μας λέγανε όταν ήμασταν μικροί; Ιστορίες καταξιωμένων επιχειρηματιών, επιτυχημένων αθλητών, ή ακόμα και, όχι τόσο επιτυχημένων, επιστημόνων; Η πλειοψηφία αυτών των ιστοριών είχε ένα κοινό χαρακτηριστικό: ο δρόμος προς την καταξίωση σπάνια ήταν εύκολος. Συνήθως ήταν δύσκολος, μακρύς, γεμάτος εμπόδια και δυσάρεστες ανατροπές, που μας έκαναν να χαρούμε ακόμα πιο πολύ όταν η ιστορία είχε αίσιο τέλος. Μία παρόμοια ιστορία λοιπόν θα σας πω και εγώ σήμερα, σχετικά με μία αρκετά παλιά Νορβηγική μικροζυθοποιία, έναν παλαβό και αεικίνητο Αμερικάνο homebrewer και την συνεργασία των δύο (spoiler alert θα βροντοφώναζαν κάποιοι).

Ο Mike με τον 800 λίτρων βραστήρα, αποκλειστικά
για πειραματικά batches
Ο Mike Murphy είχε την ατυχία να μεγαλώσει στην Philadelphia της πολιτείας της Pennsylvania. Η συγκεκριμένη πολιτεία παραμένει μέχρι και σήμερα η μοναδική ίσως πολιτεία, στην οποία άτομα κάτω των 21 απαγορεύονται να καταναλώνουν αλκοόλ. Η αγάπη του Mike όμως για την μπύρα τον οδηγεί στην ηλικία των 19 ετών να ξεκινήσει την σπιτική ζυθοποίηση προκειμένου να μπορεί να πίνει άνετα το αγαπημένο του αλκοολούχο ποτό. Στα 27 του, τρελά ερωτευμένος, παρατάει τα πάντα και ακολουθεί την αγαπημένη του στην Ιταλία. Εκεί όμως αποφασίζει να φτιάξει πάλι δικιά του μπύρα, καθώς η ιταλική μπύρα του φαινόταν χάλια. Πέφτει λοιπόν στην κατοχή του εξοπλισμός ζυθοποίησης 200 λίτρων, τον οποίο και θα πουλήσει αργότερα (όταν χωρίσει με τον μεγάλο του έρωτα) στην πρωτοεμφανιζόμενη τότε Δανική GourmetBryggeriet, στην οποία θα δουλέψει ως brewer. Αρχίζει τότε τις συνεργασίες με αρκετούς γνωστούς ζυθοποιούς των γύρω χωρών. Για ένα διάστημα, μάλιστα, παράγει και την Mikkeller Beer Geek Breakfast, για λογαριασμό του πασίγνωστου και πολυαγαπημένου Mikkel Borg Bjergso. Έχοντας λοιπόν κάποιες πολύ πετυχημένες ετικέτες στο ενεργητικό του, μετακομίζει πάλι στην Ιταλία όπου θα εργαστεί ως Head Brewer της Birra Del Borgo, από όπου θα φύγει όμως μετά από μόνο 2 μήνες, καθώς νιώθει ότι η ιταλική μπυροσκηνή δεν αναπτύσσεται αρκετά γρήγορα. Επιστρέφει λοιπόν στην Δανία και στην GourmetBryggeriet, η οποία όμως θα εξαγοραστεί από την Harboe Bryggeri, με αποτέλεσμα ο Mike να φύγει για την Νορβηγία.

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Bryggeriet Djævlebryg - Gudeløs Imperial Stout...μια (α)θεϊκή μπύρα...!!!

Μετά απο αρκετό καιρό πήρα την απόφαση να κάνω μια καινούργια παρούσιαση μιας ετικετάς που δοκίμασα. Βέβαια μεσα σε αυτό το διάστημα που μεσολάβησε απο την τευλευταία παρουσίαση που είχα κάνει έχω δοκιμάσει πολλές νέες ετικέτες, κάποιες αδιάφορες αλλες κάλες και κάποιες πολύ καλές και άξιες αναφοράς. Αυτή όμως που με έκανε να γράψω αυτην εδω την παρουσίαση ειναι μια μπύρα που εχει φτιαχτεί απο κάτι τρελούς Δανούς σε συνεργάσια με τον σύνδεσμο αθεϊστών Δανιας (Ateistisk Selskab) που μόνο και μόνο για αυτό έπρεπε να γίνει παρουσίαση αυτης της ετικέτας...




Η ετικέτα στην οποία θα αναφερθώ παρακάτω είναι μια Imperial Stout στα 8,9 % abv και το όνομα αυτής Gudeløs (Godless). Η μικροζυθοποιία που παράγει αυτή την ετικέτα αλλά και κάποιες άλλες πολυ αξιόλογες ετικέτες είναι η Bryggeriet Djævlebryg (The Brewery Devil's Brew) . Οι ιδρυτές της ξεκίνησαν σαν homebrewers το Μάρτιο του 2003 φτίαχνοντας τις μπυρίτσες τους σε μια κουζίνα και το φθινόπωρο του 2005 αποφάσισαν να ξεκινήσουν την δικία τους μικροζυθοποιία. Οι ετικέτες τους παράγονται στις εγκαταστάσεις την μικροζυθοποιίας Herslev στο Roskilde της Δανιας.


Την Gudeløs λοιπόν, που απο την πώληση κάθε φιάλης 1 κορώνα Δανιας παει στο σύνδεσμο αθεϊστων Δανίας , είχα ζήτησει να μου την φέρει πριν κανα 3αρι χρόνια περίπου ενα φιλαράκι που είχε παει Δανία. Μαλίστα οχι απλά μου την έφερε αλλα πήρε και δυο μπουκαλάκια και το ενα το ήπιαμε τοτε φρέσκο, συνοδία με παγωτό καϊμάκι απο το ζαχαροπλαστείο Τούλα στο Παγκράτι (το καλύτερο καϊμακι της Αθήνας) και ηταν ενα όργιο γεύσεων η συγκεκρίμενη δοκιμη...Μετα απο τρια χρόνια ήρθε η ώρα να ανοίξω την δεύτερη φιάλη των 500 ml της Gudeløs συνοδία αυτη την φορα με μια σοκολάτα γάλακτος αμυγδάλου. Με το που ανοίγω το μπουκάλι ξεχυλίζουν τα αρώματάτα της στο δωμάτιο, κάλα ξεκινήσαμε λεω...Την σερβίρω στο αγαπημένο μου teku ποτηρι και δημιούργει ενα πολύ πλούσιο αφρό χρώματος ανοιχτό καφέ ο οποίος αργα αλλα σταθερά θα πέσει...Το χρώμα της μαυρο και άραχνο οπως προβλέπεται άλλωστε...

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

DARK HORSE BREWING – THIRSTY TROUT PORTER, η διψασμένη πέστροφα (PORTER)


Η Dark Horse Brewing είναι μια ζυθοποιία που πρόσεξα για πρώτη φορά όταν με μια παρέα εκλεκτών φίλων της μπύρας, δοκιμάζαμε ετικέτες στο Ipanema Beer Bar. Μου πρότειναν ανεπιφύλακτα ένα μπουκαλάκι με έναν γάιδαρο στην ετικέτα και αμέσως γέλασα. Μια ετικέτα με έναν γάιδαρο, πόσο σοβαρή μπύρα θα περιείχε! Το γέλιο μεταμορφώθηκε σε μειδίαμα έκπληξης, όταν δοκίμασα τη Reserve Special Black Ale, της Dark Horse. Έκτοτε, όποτε βρίσκω μια ετικέτα της εν λόγω ζυθοποιίας, την επιλέγω χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι έγινε και προχτές, όταν φυλλομετρούσα το μενού των ετικετών στη Hoppy Pub.
 


Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

PALO SANTO MARRON – ΤΟ ΙΕΡΟ ΔΕΝΔΡΟ (brown ale)

Οι συστάσεις για τη ζυθοποιία Dogfish Head του Sam Calagione, είναι μάλλον περιττές.
Προσφάτως δοκίμασα ακόμα μια ετικέτα της, την Palo Santo Marron. Αν διαβάσει  κανείς τις πληροφορίες που δίνει ο Sam γι’ αυτή την brown ale, αυθορμήτως, απλώνει το χέρι για να ανοίξει το καπάκι της.






Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014

To Øl: Jule Mælk
Το μαύρο γάλα του Άγιου Βασίλη


Όταν ήμουν μικρή (δηλ. μικρότερη), την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ξενυχτούσα περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη και τα δώρα του.
Πίνοντας ένα ποτήρι γάλα, με έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ και το πρωί τα δώρα βρίσκονταν μπροστά μου. Τα χρόνια πέρασαν, εγώ μεγάλωσα και (ευτυχώς) έκοψα το γάλα, ο Άγιος Βασίλης πάλι γέρασε ακόμα περισσότερο.
Τα καλά νέα είναι πως δε σταμάτησε να φέρνει δώρα στα φρόνιμα σκοτεινά κορίτσια που ακόμα πιστεύουν σ' αυτόν. Τι κι αν καθυστέρησε στο δρόμο και αντί να έρθει Πρωτοχρονιά έφτασε τώρα που κοντεύει Πάσχα;
Αυτή τη φορά, κατεβαίνοντας σιγά - σιγά (γιατί είπαμε, είναι και γέρος άνθρωπος) από το χωριό του στη Φινλανδία, έκανε μια στάση στη Δανία για να ταΐσει τους τάρανδους.
Εκεί, βρήκε την ευκαιρία να διαλέξει το ιδανικό σκοτεινό δώρο που θα μου έφερνε!


Για τη νέα σχετικά ζυθοποιία "To Øl" από τη Δανία έχουν γίνει αναφορές στους Μπυραματισμούς, μάλιστα κάπως παραπλήσια (ή έτσι μου φάνηκε) ετικέτα μ' αυτήν που θα σας παρουσιάσω τώρα εγώ, είχε παρουσιάσει ο JohnRebus εδώ (ήταν η Sort Mælk).
Η ακριβής μετάφραση του "Jule Mælk" είναι "Christmas Milk" και πρόκειται για μια Seasonal ετικέτα ειδικά για την περίοδο του χειμώνα, η οποία εκτός από Imperial Milk Stout (όπως γράφουν στο μπουκάλι της) ανήκει και στο στυλ "Sweet Stout" (όπως γράφουν στο γνωστό site). Αυτά και σε συνδυασμό με το 15% αλκοόλ που περιέχει (δηλ. η πιο δυνατή stout που έχει πέσει στα χέρια μου μέχρι τώρα), με έκαναν να ανοίξω και να αξιοποιήσω αυτό το σπέσιαλ δώρο χωρίς καμία καθυστέρηση.

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

MY ANTONIA – H ΕΠΑΡΧΙΩΤΙΣΣΑ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ (imperial pilsner)

 
Καμία άλλη ζυθοποιία ίσως, δεν έχει έναν ιδρυτή τόσο δραστήριο και επικοινωνιακό όσο τον Sam Calagione. Αεικίνητος και ασταμάτητος, τρέχει παντού για να διαφημίσει το προϊόν του-πάντα με χαμόγελο- και εφευρίσκει τρομερές ιδέες για τις πρωτότυπες μπύρες που παρασκευάζει. Παρόλα αυτά όμως, αρνείται πεισματικά να διευρύνει περισσότερο το χώρο της ζυθοποιίας του ούτως ώστε να παράγει μεγαλύτερο όγκο μπύρας. Γιατί; Γιατί, πολύ απλά, θεωρεί ότι κάτι τέτοιο θα καταστρέψει την ποιότητα και το προφίλ της εταιρείας του.
Πρέπει να ομολογήσω πως την προσοχή μου τράβηξε, πρώτα η προσωπικότητα και του στυλ του Calagione-μέσα από ντοκιμαντέρ που παρακολούθησα- κι έπειτα οι μπύρες του… και ομολογώ ότι κάτι τέτοιο μου συμβαίνει για πρώτη φορά.
Ο συνδυασμός δε, της δυσκολίας να βρεις κάποια ετικέτα της Dogfish στην Ευρώπη, έκαναν την αδημονία μου σχεδόν… άπιαστο όνειρο! Ευτυχώς τα κατάφερα και στην πλέον ενημερωμένη ‘The Hoppy Pub’ της Θεσσαλονίκης, έπεσε στα χέρια μου η My Antonia, μια imperial pilsner.

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Brewdog Tap Takeover Event @ Local Pub



Αυτό σημαίνει να γιορτάζεις τέτοιου τύπου πρωτιές. Μιλάω φυσικά για τα βραβεία που έλαβε η Local Pub από το Ratebeer όπως είχαμε δει και σε παλαιότερη ανάρτηση. Έτσι λοιπόν άλλο ένα Tap Takeover θα λάβει χώρα αυτό το ΠΣΚ στην Τοπική. Εμείς να ευχηθούμε και του χρόνου ακόμα πιο ψηλά με τα ποτήρια μας γεμάτα από τα καλύτερα μπυρόνια του κόσμου ... μας κακόμαθες κύριε LondonDieHard

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Ένας Ιταλικός ... Δράκος !

DRACO
BIRRIFICIO MONTEGIOCO

                                    

Μετά από ένα διάστημα μύησης στο χώρο της μπύρας από πραγματικούς μύστες του αντικειμένου (ναι Μίχο για σένα λέω και ευχαριστώ) ήρθε και η δικιά μου ώρα να συμμετέχω πιο ενεργά και να παρουσιάσω ένα ιδιαίτερο δώρο που έλαβα από τους φίλους μου Μαρία και Στέλιο. Οπότε, θα ήθελα να τους ευχαριστήσω και από δω.

                                     
Οι Ιταλοί φημίζονται για το στυλ την κομψότητα καθώς και για τα ποιοτικά κρασιά που παράγουν, έτσι είναι απολύτως φυσιολογικό να θελήσουν να εμφυσήσουν αυτά τα χαρακτηριστικά και στις μπύρες που παράγουν.
                                                   

Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

Mikkeller George! Barrel Aged (Bourbon Edition)


Παρασκευη βραδυ. Χαλαρωμα. Imperial stout. Άλλη μία απο την Mikkeller και συγκεκριμένα μια παλαίωση της George!, σε bourbon βαρέλια. Υψηλές προσδοκίες, μιας κι ότι έχω δοκιμάσει από George ήταν εξαιρετικό.



Νέα ετικέτα, με πρωταγωνιστή φυσικά τον George Foreman και το μαυρισμένο του μάτι, σε φόντο που μου φέρνει κάτι σε κουβανική σημαία. Αλκοόλ στο 12.12% που δίνει έμφαση στους 12 γύρους ενός αγώνα μποξ?