Όταν έχεις το "μικρόβιο" μέσα σου, πραγματικά είναι δύσκολο (έως ακατόρθωτο) να πεις όχι όταν κάποιος σου λέει ότι έχει κάποιες μπύρες που δεν έχεις δοκιμάσει ... ανεξαρτήτως βέβαια με το αν αυτές οι ετικέτες αποδειχτούν τελικά ενδιαφέρουσες ή όχι. Η αίσθηση ότι θα δοκιμάσεις κάτι που δεν έχεις ξαναπιεί είναι αρκετή από μόνη της θαρρώ για να υποκύψεις!
Κάπως έτσι συνέβησαν τα πράγματα πριν καμιά βδομαδούλα. Η αναφορά και μόνο κάποιων μπουκαλιών που ποτέ πριν δεν είχαν περάσει από το ποτήρι μας, στάθηκε μια χαρά αφορμή (άλλο που δε θέλαμε) για μεσημεριανό τσιμπούσι μέχρι σκασμού, όπου καθώς θα τρώγαμε τον αγλέορα ... θα πίναμε και μερικές νέες μπύρες, αλλά και κάποιες άλλες παλιές γνώριμες!
Η μάζωξη στο ταβερνάκι του Θόδωρου έγινε περί τις 14:30 το μεσημέρι και καθώς τα πιάτα έρχονταν κι έφευγαν πεντακάθαρα πίσω με ρυθμό τάχιστο, εμείς βρέχαμε το λαρύγγι μας για να κατεβαίνουν πιο εύκολα τα εδέσματα ...




