Οι stout του Kees Bubberman

Ο Kees Bubberman αρχικά εκπαιδεύτηκε ως μάγειρας. Άρχισε όμως να ασχολείται και με την οικιακή ζυθοποίηση πριν από 17 χρόνια, η οποία τελικά και τον κέρδισε. Το 2007 έγινε ο master brewer της γνωστής Ολλανδικής ζυθοποιίας Emelisse Kamperland και μετά από 7 χρόνια αποφάσισε να αποχωρήσει για να φτιάξει τη δική του ζυθοποιία δίνοντας το όνομά του; Brouwerij Kees (προφέρεται Κέις).

Η πρώτη επαφή με τα “ζυθοποιήματα” του Kees ήταν στο τελευταίο Eurhop Beer Festival στη Ρώμη, όπου οι stout του μας άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις. Έτσι παραγγέλθηκαν και τα πρώτα μπουκάλια. Παρά τη συμμετοχή της Kees στο CBC Boston, τις πολλές εγκομιαστικές κριτικές στο ratebeer και ότι, δικαίως, θεωρείται πια μια από τις καλύτερες νέες craft ζυθοποιίες στην Ευρώπη, ευτυχώς για μας, οι μπύρες της παραμένουν ακόμα εξαιρετικά προσιτές, μακρία από το hype και τη μανία του trading που διογκώνουν την εικόνα τους και τις κάνουν δυσεύρετες και πανάκριβες.

7 Island Brewery ή αλλιώς, τι κάνει ένας νέος homebrewer στην Κέρκυρα!

Το Πάσχα που μας πέρασε, όπως και κάθε Πάσχα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου εδώ που τα λέμε, το πέρασα στο νησί της Κέρκυρας.
Και καλά θα μου πείτε, έχει αυτό σχέση με το θέμα του blog που είναι η ποιοτική μπύρα; Έχει, γιατί αυτή τη φορά έτυχε να κάνω εκεί μια ενδιαφέρουσα νέα μπυρο-γνωριμία, η οποία γρήγορα κατέληξε και σε μερικές νέες και απολαυστικές μπυρο-δοκιμές!

Σε ένα μέρος προς τα βόρεια του νησιού που λέγεται Νησάκι (ωραία δεν ακούγεται αυτό;), μένει ο Λευτέρης. Ο Λευτέρης είναι ένα νέο παιδί ο οποίος έχει χοντρικά γύρω στα πέντε χρόνια που ασχολείται με τη μπύρα και την οικιακή ζυθοποίηση.

Η 7 Island Brewery με το φτερωτό λιοντάρι που κρατάει ένα ποτήρι μπύρα στο μπροστινό του πόδι όπως βλέπουμε στην ετικέτα της, δεν υφίσταται λοιπόν σαν ζυθοποιία - μικροζυθοποιία που κάνει παραγωγή και εμπόριο αλλά μόνο σαν κάτι που αντανακλά τη δημιουργικότητα, την επιμονή - υπομονή και φυσικά, την αγάπη ενός ανθρώπου για την καλοφτιαγμένη μπύρα.

Ο Λευτέρης πρόθυμα μου έφερε να δοκιμάσω μερικές I.P.A. και 2 stout που είχε πρόσφατα φτιάξει και εμφιαλώσει.
Επίσης πρόθυμα απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις που του έκανα και είχαμε μια εκτενή και ευχάριστη φιλική μπυροσυζήτηση -αν και σε σημεία της οποίας λυπήθηκα όταν πληροφορήθηκα για την έλλειψη αλληλεγγύης και πνεύματος βοήθειας-στήριξης εκ μέρους κάποιων πιο πετυχημένων στο χώρο.

Ας περάσουμε όμως και στο "ζουμί" της ανάρτησης, που δεν είναι άλλο από τις δοκιμές και τις περιγραφές τους!

To Øl: Jule Mælk Το μαύρο γάλα του Άγιου Βασίλη

Όταν ήμουν μικρή (δηλ. μικρότερη), την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ξενυχτούσα περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη και τα δώρα του.
Πίνοντας ένα ποτήρι γάλα, με έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ και το πρωί τα δώρα βρίσκονταν μπροστά μου. Τα χρόνια πέρασαν, εγώ μεγάλωσα και (ευτυχώς) έκοψα το γάλα, ο Άγιος Βασίλης πάλι γέρασε ακόμα περισσότερο.
Τα καλά νέα είναι πως δε σταμάτησε να φέρνει δώρα στα φρόνιμα σκοτεινά κορίτσια που ακόμα πιστεύουν σ' αυτόν. Τι κι αν καθυστέρησε στο δρόμο και αντί να έρθει Πρωτοχρονιά έφτασε τώρα που κοντεύει Πάσχα;
Αυτή τη φορά, κατεβαίνοντας σιγά - σιγά (γιατί είπαμε, είναι και γέρος άνθρωπος) από το χωριό του στη Φινλανδία, έκανε μια στάση στη Δανία για να ταΐσει τους τάρανδους.
Εκεί, βρήκε την ευκαιρία να διαλέξει το ιδανικό σκοτεινό δώρο που θα μου έφερνε!

Για τη νέα σχετικά ζυθοποιία "To Øl" από τη Δανία έχουν γίνει αναφορές στους Μπυραματισμούς, μάλιστα κάπως παραπλήσια (ή έτσι μου φάνηκε) ετικέτα μ' αυτήν που θα σας παρουσιάσω τώρα εγώ, είχε παρουσιάσει ο JohnRebus εδώ (ήταν η Sort Mælk).
Η ακριβής μετάφραση του "Jule Mælk" είναι "Christmas Milk" και πρόκειται για μια Seasonal ετικέτα ειδικά για την περίοδο του χειμώνα, η οποία εκτός από Imperial Milk Stout (όπως γράφουν στο μπουκάλι της) ανήκει και στο στυλ "Sweet Stout" (όπως γράφουν στο γνωστό site). Αυτά και σε συνδυασμό με το 15% αλκοόλ που περιέχει (δηλ. η πιο δυνατή stout που έχει πέσει στα χέρια μου μέχρι τώρα), με έκαναν να ανοίξω και να αξιοποιήσω αυτό το σπέσιαλ δώρο χωρίς καμία καθυστέρηση.

Few words ... Lots of Beer Pt.3

Επιστροφή λοιπόν στα γρήγορα review, αν και όπως έχω πει στο παρελθόν κάποιες απ’ αυτές τις μπύρες που βλέπουμε σε αυτά τα ποστ να χρίζουν και μιας πιο ιδιαίτερης παρουσίασης. Το κοινό που δένει τις μπύρες που θα δούμε σήμερα είναι ότι μπορούμε πια να τις βρίσκουμε πολύ εύκολα σε Ελληνικό on-line shop, το goodbeer είναι αυτό και χωρίς καθυστέρηση περνάμε κατ’ ευθείαν στις σημερινές μπυρίτσες.

Η απόλυτη Stout της Bristol...

Τον τελευταίο καιρό, όλο και περισσότερες αγγλικές μικροζυθοποιίες μπαίνουν στο παιχνίδι του πειραματισμού, στον δρόμο που, σε πολύ μεγάλο βαθμό, έχουν χαράξει οι Αμερικανοί "φίλοι" μας. Πειραματισμοί με ασυνήθιστα και παράξενα υλικά, με ειδικά strains μαγιάς, ακόμα και με παράξενα είδη για τα Αγγλικά δεδομένα. Μία από τις τελευταίες τρέλες, λοιπόν, είναι η ζύμωση μία μπύρας με διαφορετικό strain μαγιάς από το συνηθισμένο και ενδεδειγμένο του είδους, όπως για παράδειγμα Porters-Stouts με βελγικές μαγιές, με κλασσικότατο παράδειγμα την, εξαιρετική κατ' εμέ, Great Divide Belgian-Style Yeti.

Έτσι λοιπόν, πριν λίγες μέρες κατεύθασε στο γνωστό, σε όλους μας, μέρος (στο μαγαζί που έχει μια κολόνα να κρύβει μια μικροσκοπική τηλεόραση) μια παράξενη μπυρίτσα της Bristol Beer Factory, ζυθοποιία που μας παρουσίασε αρχικά ο Dokimos εδώ. Ο λόγος για την Ultimate Stout, για την οποία μπορώ να πω ότι δεν γνώριζα τίποτα, αλλά άκουγα παράξενα πράγματα από φίλους και γνωστούς. Άλλοι την εκθείαζαν, ως την αρχή ενός νέου είδους, ενώ άλλοι την έβρισκαν τελείως αδιάφορη και εκτός των ορίων του είδους. Άρχισα λοιπόν το ψάξιμο, και ενώ στο site της εταιρίας δεν βρήκα και πολλά πράγματα (τα πάντα για κάθε άλλη ετικέτα, σχεδόν τίποτα για την συγκεκριμένη), διάβασα σε άλλα φόρουμ ότι είναι η αρχή και βάση όλων των πειραματικών ετικετών που παράγει η εν λόγω ζυθοποιία. Έχοντας λοιπόν μια (μικρή ομολογουμένως) ιδέα και έχοντας πάρει μια μικρή τζούρα από έναν φίλο, μου κίνησε πάρα πολύ την περιέργεια να την δοκιμάσω σε καλύτερο περιβάλλον και να βγάλω ένα πιο αξιόπιστο πόρισμα.

Μπύρα και .. εξ-ημέρωση !

Στους κάτοικους της συμπρωτεύουσας ο Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος "Σχολείο" στην Βασιλέως Γεωργίου είναι μάλλον γνωστός για την ιδιαίτερη δράση του.

Για όσους δεν το γνωρίζουν εδώ κι ένα χρόνο έχει αποκτήσει και ένα εξαιρετικό "team" μπύρας όπου φίλοι μπυραματιστές δίνουν τα φώτα τους σε μαθητευόμενους που έχουν μεράκι να ασχοληθούν με την παραγωγή μπύρας και τα μυστικά της.

Μάλιστα προσωπικά είμαι τυχερός που δοκίμασα μια-δυο απόπειρες από μπυρο-συνταγές των "μαθητών" του σχολείου και τις βρήκα πολύ καλές. 

To Øl Sort Mælk

Το καλοκαίρι μπήκε και επίσημα πια.  Τι καλύτερο, λοιπόν, για μια… “σταουτιά”.  Η κίτρινη ετικέτα με τα τεράστια bold γράμματα τράβηξε πάλι την προσοχή μου και με έκανε να ξεπεράσω αυτή τη φορά εύκολα τη στερεότυπη επιλογή ακόμη μιας  IPA. 

"το σύνθημα αν και το γκούγκλαρα δεν κατάλαβα που αναφέρεται..."

Η To Øl Sort Mælk (Μαύρο Γάλα) δεν είναι μια απλή stout.  Πρόκειται για μια milk stout που έχει ωριμάσει σε βαρέλια ουίσκι, κάτι που δεν συνηθίζεται γι αυτή την κατηγορία των stout.  Οι νομάδες των «Δύο Μπιρών» παρασκεύασαν το δημιούργημά τους στις εγκαταστάσεις της Brewdog, στην Σκωτία.  Χρησιμοποίησαν μεταξύ των βασικών συστατικών και μαύρη ζάχαρη, λακτόζη (χαρακτηριστικό για milk stout) και νιφάδες βρώμης.  Το αλκοόλ ανέρχεται στα 13,1%.

Guinness Foreign Extra Stout (Nigeria version)

Επειδή η επανάληψις μήτηρ μαθήσεως εστί, ανεβάζουμε ένα παλαιότερο ''εξωτικό'' μπυροπόστ του Στύλου για το αρχείο των Μπυραματισμών.

''Μία δοκιμή που ήθελα να κάνω εδώ και καιρό ήταν ένα εισαγώμενο stout που έφτασε πρίν λίγους μήνες στα ραφιά supermarket. Χθές τελικά πήρα την απόφαση. Το όνομα της ετικέτας? Guinness Foreign Extra Stout εκ Νιγηρίας! Είναι μία από τις δύο μπύρες της ζυθοποιίας που παράγεται και εμφιαλώνεται στη Μαύρη Ήπειρο (η άλλη μπύρα παράγεται στη Γκάνα) και μία από τις οκτώ συνολικά της οικογένειας Foreign Extra Stout που έχει πολλούς οπαδούς παγκοσμίως.

Είχα διαβάσει και στο παρελθόν ότι πρόκειται για μία ιδιαίτερη μπύρα, αφού εκτός των βασικών συστατικών (νερό, λυκίσκο, σιτάρι, καβουρδισμένο κριθάρι, βύνη) περιέχει επίσης σόργο (sorghum), ο οποίος δίνει ένα ξεχωριστό χαρακτήρα στη γνωστή μας ιρλανδέζα. Ο σόργος είναι ένα φυτό που ευδοκιμεί σε ζεστά κλίματα και απολαμβάνει ιδιαίτερης εκτίμησης στο Σουδάν όπου παράγεται σε αφθονία. Μάλιστα, όπως πληροφορήθηκα πρόσφατα, τον τελευταίο καιρό εξετάζεται σοβαρά το ενδεχόμενο να αντικαταστήσει το καλαμπόκι σε μέρη της Θεσσαλίας, στα πλαίσια μίας πολιτικής που ευνοεί τις εναλλακτικές και οικονομικότερες καλλιέργειες.

Πατώντας τον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τη Guinness Nigeria που βρίσκεται στο Λάγος και δραστηριοποιείται επίσης σε ένα πρότζεκτ παροχής πόσιμου νερού σε διάφορες κοινότητες της Νιγηρίας: http://www.guinness-nigeria.com/

Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε...

Την Κυριακη που μας περασε και ενω το θερμομετρο στην Αθηνα ειχε χτυπησει 34° C εμεις (BeeRocker, sixtyneedles & o γράφων) αποφασισαμε αντι να παμε για κανα μπανακι να μαζευτουμε στο σπιτι του BeeRocker και να πιουμε καμια μπυριτσα. Μεχρι στιγμης δεν ακουγεται και τοσο καμμενο αυτο που καναμε, αφου η μπυριτσα ειναι οτι πρεπει για μια τοση ζεστή μερα και μαλιστα αραχτος στο σπιτακι με το κλιματιστικο στους 16° C. Το θεμα ειναι ομως οτι οι μπυριτσες που δοκιμασαμε δεν ηταν και τοσο δροσιστικες....ηταν παντως ολες μια & μια ....

Μιας και ολες οι μπυρες που ειχαμε κανονισει να δοκιμασουμε ηταν stout, porter & imperial stout, πολυ μαυριλα δηλαδη, ειπαμε να ξεκινησουμε με μια stout που απο οσο ξεραμε, ξεφευγε απο τα καθιερωμενα στανταρ μιας stout. Η αρχη λοιπον εγεινε με μια μπυρο-συνεργασια μεταξυ των Grassroots, Stillwater & Mikkeller και μιλαω βεβαιως για την Gypsy Juice, μια belgian stout στα 8,5% ABV για την οποια εχει χρησιμοποιηθει saison μαγια, Brett Brux (ο γνωστος μας και αγαπημενος βρεττανομυκητας) και γενναίες δοσεις λυκισκου, οχι και οτι πιο συνηθισμένο για μια stout. Ο αφρος που δημιουργει ειναι πολυ πλουσιος και καφετης και το χρωμα της καταμαυρο. Το αρωμα της  πολυ ιδιατερο για stout μιας και ο βρεττανομυκητας εχει αφησει για τα καλα την σφραγιδα του. Αυτο που κανει με την μια εμφανεστατη την παρουσια του ειναι το πρασινο μηλο, το γκρεϊφρουτ και η εντονη βελγικη μαγια που μαζι με τον καφε και το πευκο απο τον λυκισκο δημιουργουν ενα πολυ ιδιαιτερο αλλα συναμα απολαυστικο αποτελεσμα. Στην γευση κυριαρχει ο καφες και το πρασινο μηλο ενω νοιωθεις και τα τσιμπηματα απο τον λυκισκο να γεμιζουν ολο το στομα σου . Επιγευση ξηρη και πικρη ενω το σωμα της ειναι μεσαιο προς γεματο και εχει υψηλη ενανθρακωση. Μια πολυ ωραια μπυρο-συνεργασια που πιστευω ενα 8,5 το εχει ανετα...

Bristol Beer Factory: Bristol Stout

Μένουμε Αγγλία και μετά τις αναφορές του Chalice στις αξιολογότατες μπύρες της Λονδρέζικης Kernel στο προηγούμενο ποστ, περνάμε σήμερα στην πόλη του Bristol και την ονομαστή Bristol Beer Factory. Μία ανεξάρτητη ζυθοποιία που ξεκίνησε μόλις το 2005 από τον αρχιτέκτονα George Ferguson και πλέον έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να παράγει βραβευμένες ales που πωλούνται σε όλο το Νησί.

Η Bristol Beer Factory, η οποία στεγάζεται σ’ένα από τα παλιά κτίρια της παλαι ποτε κραταιάς Ashton Gate Brewery με ιστορία 200 ετών στο χώρο της μπύρας, χρησιμοποιεί πρώτες ύλες που παράγονται στην περιοχή του Bristol για να ζυμώσει μία ευρεία γκάμα μόνιμων, εποχιακών και σπέσιαλ μπυρών.

Από αυτές, βρήκαμε και δοκιμάσαμε την πολύ καλή Bristol Stout, ένα τρανό παράδειγμα της μαστοριάς των Βρετανών ζυθοποιών να φτιάχνουν ποιοτικότατες μπύρες παρά τα πολύ χαμηλά επίπεδα σε αλκοόλ.

Stout θερινής νυκτός

Τί κάνεις μια ζεστή βραδιά αν θες να απολαύσεις κάτι δροσιστικό; Ανοίγεις το ψυγείο και βγάζεις μια παγωμένη weiss, μια δροσερή pale ale ή μια βελγική tripel, ή στη χειρότερη μια Άμστελ...(μπλακ χιούμορ). Προχθές το βράδυ όμως άνοιξα να πιω μια stout ελλείψει άλλων ειδών. Tη συγκεκριμένη βέβαια την είχα λιμπιστεί εδώ και καιρό, αφού είχα την ατυχία παλιότερα να χάσω την αδερφή της σε πολύνεκρο, κι έτσι να μείνω με την περιέργεια.

Η stout αυτή λοιπόν είναι η ιδιαίτερη αγγλίδα Samuel Smith’s Oatmeal Stout σε μπουκαλάκι των 355ml και με μόλις 5% αλκοόλ. Η Samuel Smith από το Tadcaster είναι μία από τις καλύτερες ζυθοποιίες στο μεγάλο νησί με κάποιες από τις ετικέτες της να έχουν κερδίσει εξαιρετικά σχόλια από τους απανταχού μπιρόφιλους.

Πρώτη επαφή με oatmeal stout. Σερβίροντας στο snifterάκι της Samuel Smith, η Oatmeal Stout κάνει όμορφη εμφάνιση. Το σκοτεινό μαύρο σώμα της καλύπτει ένα λεπτό στρώμα από κρεμώδη μπεζ αφρό που κρατάει αρκετά.

Bell’s Java Stout

Σε παλιότερη παρουσίαση είχαμε αναφερθεί στην εξαιρετική μικροζυθοποιία Bell’s από το Michigan των ΗΠΑ.

Πέραν της Kalamazoo Stout που κυκλοφορεί όλο το χρόνο και την εποχιακή Expedition Stout, για τις οποίες μιλήσαμε, μια από τις δέκα ακόμη stout που φτιάχνει η Bell’s είναι η Java Stout (άλλες είναι η Cherry stout, η Double Cream stout η Milk stout, η Oatmeal stout, η Rye stout, η Smoked stout, η Trumpeter’s irish style stout, η Harry Magill’s spiced stout και η Black Note Bourbon Barrel Aged Stout)

Η Java Stout φτιάχνεται με πραγματικό καφέ στη σύνθεσή της, ένα χαρμάνι που έχει επιλεχθεί και παράγεται ειδικά για τη Bell’s από ένα τοπικό καφεκοπτείο.

Sierra Nevada Stout

Η άφιξη όλο και περισσότερων "νέων" ετικετών στη Θεσσαλονίκη τον τελευταίο χρόνο τόσο από τας Ευρώπας, όσο και από την Αμερική, μας έχουν εύλογα αναγκάσει να σχολούμαστε με αυτές αφήνοντας στην άκρη τις παλιές μας γνώριμες και αγαπημένες ετικέτες.

Αυτό ακριβώς συνέβη και με τις μπύρες της εξαιρετικής ζυθοποιίας της California των Ηνωμένων Πολιτειών, της Sierra Nevada με την οποία έχουμε ασχοληθεί πολλάκις εδώ στους Μπυραματισμούς.
Η άφιξη της Torpedo και της Kellerweiss πριν λίγους μήνες στη Θεσσαλονίκη έστρεψαν αναπόφευκτα το ενδιαφέρον πάνω τους, παραμερίζοντας για λίγο τις υπόλοιπες ετικέτες της Nevada.

Βερολίνο-Δρέσδη-Πότσδαμ. Μέρος Β'.

Επόμενος προορισμός ενα μακρινό προάστιο του Βερολίνου το Coepenick. Στη ευρύτερη περιοχή βρίσκονται το Schlossplatzbrauerei Coepenick και η Berliner Burgerbrau. Ξεκινήσαμε για το πρώτο αλλά τελικά καταλήξαμε στη δεύτερη. Η περιοχή ειναι εκπληκτική μέσα στο νερό, έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε θάλλασα, πολύ πράσινο και ένα ωραίο προάστιο γενικότερα.

Αφού κάναμε την βόλτα πήραμε το τραμ να πάμε στη Berliner Burgerbrau που ήταν η τελευταία ανεξάρτητη ζυθοποιία του Βερολίνου και λέω ήταν γιατί την 1 Μαρτίου του 2010 πουλήθηκε στην Radeberger. Οι μπύρες συνεχίζουν να κυκλοφορούν αλλά η ζυθοποιία έκλεισε. Οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες θα κάνουν την Kopenicker Burgerbrau που θα ασχολήται με βιό-μπυρες στο χώρο της παλίας ζυθοποιίας. Δεν ξέρω αν θα είναι ανεξάρτητη ή θα ανήκει και αυτή στην Radeberger. Εγώ όταν πήγα δεν το ήξερα, λίγο πιο πέρα από την είσοδο βρίσκεται η "Weisse Villa" ένα εστιατόριο που ανήκει στη Burgerbrau. Ένα πολύ ομορφό μέρος δίπλα στο ποτάμι και με εκπληκτική θέα, λίγο παρατημένο.

Ω Θεέ στον Ουρανό… μια τελευταία επιθυμία: Φύλαξε με απ' το κέρατο, τ' αφροδισιακά και τη νεκρική ακινησία!!!

Πριν κάμποσο καιρό είχαμε παρουσιάσει μια μικρή ζυθοποιία απ’ το Montreal του Καναδά, ονόματι Dieu du Ciel και μαζί είχαμε δοκιμάσει την Peche Mortel, μια εξαιρετική imperial stout που για πολλούς είναι η καλύτερη μπύρα που φτιάχνουν. Καιρός να δούμε και μερικές ακόμη ετικέτες της μικροζυθοποιίας, που χαίρει μεγάλης εκτίμησης από τους λάτρεις της μπύρας (4η στην κατηγορία των brewpubs – 11η στις ζυθοποιίες, στο τοπ του RateBeer για το 2011).

Σε ανύποπτο χρόνο και στριμωγμένη εν μεταξύ άλλων, μας είχε πει δυο λόγια ο ΜΟΝΚ και για την ελαφρύτερη stout της Dieu du Ciel, Aphrodite ή Aphrodisiaque.



Να θυμίσω πως η αλλαγή αυτή του ονόματος είχε ζητηθεί απ’ την Αμερικανική αγορά, για να μη χαλάσουν τα «χριστά ήθη» των φίλων μας εκεί πέρα, μια και μπορεί οι Αμερικανοί να μην σκαμπάζουν και πολλά από μυθολογία, ώστε να γνωρίζουν την ελληνική Θεά της ομορφιάς, αλλά από αφροδισιακά όλο και κάτι θα ‘χουν ακούσει…

Μάλιστα, στην «αφροδισιακή» ετικέτα, όπως μπορείτε να δείτε ακριβώς από κάτω, η Αφροδίτη αποκαλύπτει λίγους παραπάνω πόντους απ’ το μπούστο της, δικαιολογώντας τη «μουρμούρα» γύρω απ’ την απαγορευμένη ετικέτα!



Η “Aphrodisiaque” λοιπόν, είναι μια stout – μια “black ale” όπως αναγράφει η ετικέτα - ζυμωμένη με πραγματικό κακάο και κόκκους βανίλιας και 6.5% αλκοόλ.

Dark Star Espresso Stout: μπύρα και Grateful Dead!

Στο κελάρι της pub The Evening Star (Tolkien κανείς;), στην παραθαλάσσια αγγλική πόλη του Brighton, γεννήθηκε το 1994 η Dark Star Brewing. Μετά από λίγα χρόνια, η ιδέα της σπιτικής μπύρας που θα σερβίρεται στη pub δεν χωρούσε στα στενά όρια της μικρής πόλης και σύντομα ούτε σε αυτά της γύρω περιοχής. Έτσι, η Dark Star μεταφέρθηκε το 2001 σε ένα νέο χώρο στο Ansty. Κατόπιν της αύξησης της παραγωγής όμως, η ζυθοποιία μετακόμισε και δεύτερη φορά στο Partridge Green, όπου και παραμένει σήμερα. Τα εγκαίνια μάλιστα έκανε τον Ιανουάριο του 2010 ο διάσημος στους φίλους της μπύρας συγγραφέας και μπυροκριτικός Roger Protz! 

Η ζυθοποιία Dark Star πήρε το όνομά της από την ομώνυμη bitter που κυκλοφόρησε στο Λονδίνο το 1987 προς τιμήν του ροκ συγκροτήματος The Grateful Dead (πώς να μην συμπαθήσεις τις μπύρες τους μετά, όχι πείτε μου!!) ο Rob Jones – ο οποίος αργότερα ήταν ένας από τους τρεις ιδρυτές της ζυθοποιίας. Η παραγωγή της Dark Star περιλαμβάνει μία μεγάλη γκάμα από μόνιμες, εποχιακές και σπέσιαλ ετικέτες, τις οποίες μπορείτε να δείτε μαζί με άλλες πληροφορίες στο επίσημο σαιτ http://www.darkstarbrewing.co.uk/opdarkstar.htm

Kalamazoo and the Zoo goes on… Expedition

Μια και αναφερθήκαμε στην Bell’s Brewing Co. στο προηγούμενο post, θυμήθηκα πως φέτος η ζυθοποιία στο Grand Rapids Michigan κλείνει 25 χρόνια απ’ την ίδρυσή της από τον Larry Bell. Όπως μπορείτε να δείτε σε αυτό το βιντεάκι, ή να διαβάσετε στην ιστοσελίδα της, η Bell’s μεγάλωσε πολύ αυτά τα 25 χρόνια, αυξάνοντας 1000 φορές τη παραγωγή της (και πολύ περισσότερες τη φήμη της)αλλά δε σκοπεύει να επαναπαυθεί. Αντίθετα προγραμματίζει μια πολύ μεγάλη επένδυση, μεγαλώνοντας τις εγκαταστάσεις της και σχεδιάζοντας μια επίσης πολύ μεγάλη αύξηση της παραγωγής της.

Συμμετέχοντας κι εμείς στο εορταστικό κλίμα, θα ‘θελα να θυμηθούμε μια παλιότερη παρουσίαση… αλλά και μια ακόμη που σας τη χρώσταγα  

Founders Porter

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα στις πολύ καλές μπύρες της Founders, θα γράψω σήμερα μερικά πράγματα για την Porter της αμερικανικής ζυθοποιίας.
Στους 45 βαθμούς IBU και στο 6.5% αλκοόλ, η Founders Porter είναι μια εξαιρετική εκπρόσωπος του είδους American Porter. Δεν το ξέρατε πως υπάρχει αυτό το είδος; Κι όμως… σε ότι στυλ έχουν καταπιαστεί οι Αμερικάνοι ζυθοποιοί (μιλάμε πάντα για τη νέα γενιά της έκρηξης της μικροζυθοποιίας), έχουν διαμορφώσει τη δική τους παραλλαγή, που ανεξάρτητα αν είναι προτιμότερη ή όχι απ’ το αρχικό Βρεττανικό στυλ, σίγουρα έχει ένα δικό του χαρακτήρα, βασισμένο στην ευρύτερη χρήση malts και λυκίσκου, για πιο γεμάτες μπύρες.
Μιλώντας για αρχικά στυλ, θα ‘ταν ενδιαφέρον να πούμε δυο λόγια για το πως προέκυψε το όνομα porter, αλλά και αυτό του συγγενoύς είδους, stout…
Σύμφωνα με τη πιο δημοφιλή εκδοχή (μια και πολλές έχουν δει το φως της δημοσιότητας) τον 18ο αιώνα, στις pub του Λονδίνου, οι μαγαζάτορες συνήθιζαν να αναμιγνύουν φρέσκες ανοιχτόχρωμες ales, με πιο παλιές, σκουρόχρωμες, καταλήγοντας σε μια σκουρόχρωμη μπύρα με πιο γεμάτη γεύση, η οποία και έχαιρε της προτίμησης των porters, των αχθοφόρων δηλ. της αγοράς.

Μπυροκριτικές ... στο "φτερό" !!

Great Divide, Yeti - Dieu du Ciel, Aphrodite - Mikkeller, Drink Your Sorrows Away - DeStruise, Den Grooten Tocht - Founders, Porter - Saint Monon, Brune - Mikkeller, The American Dream


Great Divide, Yeti, Imperial Stout (USA)

 Χρωμα μαυρο και αραχνο, αφρος πλουσιος χρωματος σκουρο καφε που υποχωρει σιγα σιγα και αφηνει ένα πεπλο μερικων χιλιοστων μεχρι το τελος. Αρωμα καφες,σοκολατα και καβουρδισμενα malts. Γευση μια από τα ιδια αλλα εδώ κανει την εμφανιση του και ο λυκισκσος ο οποιος με την πικραδα του δενει τελεια την γευση αυτης της μπυρας. Επιγευση διαρκειας με τον καφε να κυριαρχει. Σωμα γεματο, αισθηση βελουδινη και αλκοολ 9,5 % ABV που δεν είναι ιδιαιτερα αισθητο. Imperial Stout στα καλυτερα της.

Ε-μπυρίες...

Ο καιρός δρόσισε και οι αγαπημένες μας μαυρόμπυρες ξαναγέμισαν τα ποτήρια μας και για να για να μπουμε με το δεξι στην φθινοπωρινη περιοδο (μιας και ο Σεπτεμβρης δεν ηταν και πολυ φθινοπωρινος) επιλεξαμε δυο απο τις κορυφαιες Stout της παγκοσμιας ζυθοποιίας. Προχθες λοιπον ανοιξα με απολυτη ευλαβια ενα μπουκαλακι την κουφαιας Imperial Stout Black Albert και το απολαυσα μεχρι την τελευταια του σταγονα. Οτι και να πουμε για αυτο το νεκταρ ειναι λιγο, απλα ευχαριστουμε την De Struise που μας εχει χαρισει μια τεοια κορυφαια δημιουργια η οποια μιας και ειχε αναφερθει ο Chalice στο κορυφαιο bar-restaurant του κοσμου συμφωνα με το ratebeer και το Beeradvocate και μιλαω βεβαιως για το Ebenezer, η συγκεκριμενη ετικετα δημιουργηθηκε μετα απο παρακληση του ιδιοκτητη του Ebenezer, Chris Lively, ο οποιος ζητησε απο τους καλους του φιλους της De Struise να του φτιαξουν μια μπυρα ειδικα για το 3ο φεστιβαλ Βελγικης μπυρας που ο ιδιος διοργανωνει στο Ebenezer. Ετσι λοιπoν εγένετο η Black Albert...