Cory the King of Barrels

 

Against modern football λένε οι ρομαντικοί της μπάλας, against scroll & swipe λέμε ως ρομαντικοί της κραφτ κουλτούρας και ξαναπιάνουμε ψηφιακό μολύβι και χαρτί για να μοιραστούμε εκ νέου τις σκέψεις μας σε αυτό το παλιομοδίτικο ιστολόγιο (κοινώς μπλογκ).  Αφορμή γι αυτό το κείμενο είναι η 10η επέτειος της πολυαγαπημένης Side Project Brewing (SP) του τρισμέγιστου Cory King, ενός από τους πιο ρηξικέλευθους ζυθοποιούς εκεί έξω.

Ένας δρυΐδης της μπύρας

Η φιγούρα του Πανοραμίξ, ο οποίος ετοιμάζει τον μυστικό μαγικό ζωμό στο καζάνι που βράζει, είναι από τις πιο χαρακτηριστικές στις ιστορίες του Αστερίξ. Σαν τον Πανοραμίξ λοιπόν και ο Βασίλης Γκλέτσος βράζει τα δικά του «μαντζούνια», ρίχνοντας στο καζάνι τα υλικά που έχει συλλέξει ο ίδιος, συχνά και με τη βοήθεια των παιδιών του, κατά τη διάρκεια περιπάτων στα πλούσια δάση του Βερμόντ της Αμερικής. Λουλούδια και βότανα, άγρια μανιτάρια, λειχήνες, αλλά ακόμα και φύλλα και φλοιοί δέντρων είναι μερικά από τα συστατικά που χρησιμοποιεί ο Βασίλης στους «μπυραματισμούς» του.

Photo by Vasilis Gletsos

Vasilis Gletsos - Photo by The New School

Ο Vasilios Peter Gletsos, με καταγωγή από τη Στυλίδα Φθιώτιδας, ξεκίνησε σπουδάζοντας και εξασκώντας την τέχνη του κουκλοθέατρου. Κατά τη διάρκεια των περιοδειών του με το θέατρο, είχε την ευκαιρία να δοκιμάζει νέες craft μπύρες, ενώ παράλληλα ως φαν της DIY κουλτούρας έφτιαχνε και τις δικές του στο σπίτι. Το 2005 άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με την ζυθοποίηση και περνώντας από διάφορα πόστα και ζυθοποιίες στη σκηνή του Oregon, κατέληξε το 2014 στη θέση του production manager στη φημισμένη ζυθοποιία Hill Farmstead στο Greensboro του Βερμόντ, ύστερα από τη γνωριμία του με τον Shaun Hill.

Η δουλειά του στη Hill Farmstead του επέτρεψε το 2016 να λανσάρει τις δικές του ιδιαίτερες μπύρες μικρής παραγωγής με την επωνυμία Wunderkammer Bier. Wunderkammer στα γερμανικά σημαίνει δωμάτιο θαυμάτων, ενώ είναι ευρέως γνωστό και ως «cabinet of curiosities». Στην περίοδο της Αναγέννησης συνηθίζονταν να τοποθετούνται σε βιτρίνες ή και ολόκληρα δωμάτια ατομικές συλλογές από παράταιρα, αξιοπερίεργα και εξωτικά αντικείμενα όπως ταριχευμένα ζώα και έμβρυα, σκελετοί, απολιθώματα, πολύτιμες πέτρες, ιστορικά κειμήλια, αρχαιολογικά ευρήματα, πίνακες ζωγραφικής, είδη λαϊκής τέχνης και πολλά άλλα. Θεωρούνται και οι πρόδρομοι των σημερινών μουσείων.

Τέτοιες μικρές συλλογές φυσικής ιστορίας θυμίζουν και οι ζυθο-δημιουργίες του Βασίλη. Με το project Wunderkammer Bier θέλησε να συνδυάσει το ενδιαφέρον του για το παράξενο και την τοπική χλωρίδα με την εμπειρία του στη ζυθοποίηση, ώστε να δώσει μια σειρά από λίγο διαφορετικές μπύρες με κυρίαρχο τον γήινο χαρακτήρα.

Από τις οκτώ μπύρες που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής, είχαμε της ευκαιρία να δοκιμάσουμε τις πέντε, χάριν στον ίδιο τον Βασίλη. Το σώμα τους ήταν γενικά ελαφρύ προς μέτριο με χαμηλή ανθράκωση και όλες είχαν υποστεί ζύμωση σε δρύινα βαρέλια. Τα αρώματα και οι γεύσεις έβγαιναν διακριτικά. Η ισορροπία ήταν η λέξη κλειδί. Καμία δεν ήταν ιδιαίτερα ξινή και όξινη. Περισσότερο στιφές θα τις έλεγες, με το κίτρο να δίνει τον ρυθμό και τη μαγιά να βγαίνει στο άρωμα.

Αν και όλες μας άρεσαν, ξεχωρίσαμε την «Stone Axe, Skull Fragments», μια wild ale «μαγειρεμένη» με καλαμπόκι, φασόλια και κολοκύθα και ζυμωμένη με μικτές καλλιέργειες μικροοργανισμών. Ήταν η πιο «προσιτή» και εύγεστη. Ψωμί, βότανα και κίτρο έβγαζε κυρίως στο άρωμα και ισορροπούσε κάπου μεταξύ γλυκού και πικρού. Επίσης, ξεχώρισε και η «Fertility Statues and Symbols», μια ale με βρώμη, και αγριαψιθιά στη ζύμωση. Ενδιαφέρον είχε και η 2η της σειράς, η Bufo, η οποία έβγαζε κάτι σε βρώμικες κάλτσες και κλεισούρα…χωρίς όμως να χαλάει το άρωμα. Όχι δεν οφειλόταν αυτή η μυρωδιά σε βατραχοπόδαρα (δεν περιείχε), αλλά μάλλον στα άγρια μανιτάρια, στις λειχήνες και στα φύλλα που χρησιμοποιήθηκαν κατά το βρασμό. Τέλος αξίζει να αναφερθεί και η «Del Arboles», μια συνεργασία της Wunderkammer με τη συντοπίτισσα Casita Cerveceria. Πρόκειται για μια ale με άρκευθο, κέδρο και πεύκο.

Οι Wunderkammer Bier είναι μια εξερεύνηση στο δάσος και στις άγνωστες πτυχές τις γευστικής παλέτας. Η εξερεύνηση συνεχίζεται…

Ο Βασίλης φιλοτεχνεί ο ίδιος τις όμορφες και λιτές του ετικέτες

Οδοιπορικό στη γη των NEIPA (Μέρος 2ο)

H craft σκηνή της πόλης της Νέας Υόρκης έχει εξελιχθεί τον τελευταίο καιρό σε έναν από τους κορυφαίους προορισμούς για μπύρα σε ολόκληρη την Αμερική. Με καμιά 20αρια τοπικές ζυθοποιίες ήδη (μέσα στον 2018 αναμένονται να έχουν το δικό τους ζυθοποιείο και οι Evil Twin, Mikkeller, Grimm και Stillwater), δεκάδες μπαρ και bottle shop, πλέον καλύπτει και τον πιο απαιτητικό μπυρόφιλο. Η craft μπύρα παίζει στην κυριολεξία παντού.

Καλή η Νέα Υόρκη, αλλά τι κάνεις όταν ξέρεις πως σε «απόσταση βολής», μόλις 4-5 ώρες με το αμάξι, βρίσκονται ζυθοποιίες όπως η Tree House και η Alchemist και ολόκληρη η σκηνή του Βερμόντ; Στρέφεις τη μούρη του νοικιασμένου σου αμαξιού προς Βορρά και κατευθύνεσαι προς Νέα Αγγλία, τη γη των NEIPA…

Από το αρχείο της Tree House

Πρώτος σταθμός σε αυτό το οδοιπορικό, η θρυλική Tree House, στο Charlton της Μασαχουσέτης. Καταφέραμε να φτάσουμε λίγο πριν το άνοιγμα, στις 2 το μεσημέρι. Αυτοκίνητα ερχόντουσαν συνεχώς και το υπαίθριο χωμάτινο πάρκινγκ έξω από την έκταση της ζυθοποιίας άρχισε να γεμίζει. Η φάση έμοιαζε με φεστιβάλ στη Μαλακάσα, με τη διαφορά πως επρόκειτο για μια τυπική εργάσιμη μέρα και όλος αυτός ο κόσμος έφτανε εκεί για να προμηθευτεί απλά μπύρες!

Το αρχικό ζυθοποιείο στο Brimfield - Από το αρχείο της Tree House

Από το αρχείο της Tree House

Από το αρχείο της Tree House

Η πορεία της Tree House είναι αξιοθαύμαστη. Από τον γραφικό πορφυρό αχυρώνα και το σήμα κατατεθέν δεντρόσπιτο στο Brimfield της Μασαχουσέτης, όπου ξεκίνησε ως boutique ζυθοποιία το 2012, μεταφέρθηκε αναγκαστικά στο Monson το 2014 σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις όταν και η φήμη της είχε ήδη εκτοξευτεί εξαιτίας των μυθικών hazy IPA Julius και Green. Η τεράστια ζήτηση την οδήγησε σε νέο πλάνο επενδύσεων, το οποίο υλοποιήθηκε τάχιστα και οι νέες τεράστιες εγκαταστάσεις 5.000μ2 εγκαινιάστηκαν σιωπηρά τον προηγούμενο Ιούλιο ("μόνο" 4.000 άτομα επισκέφτηκαν εκείνη τη μέρα τη ζυθοποιία) σε μια έκταση 68 εκταρίων, στον καταπράσινο λόφο του Charlton.

Από το αρχείο της Tree House

Από το παρκινγκ έπρεπε να ανέβουμε πεζοί ένα φιδίσιο δρόμο στη κορυφή του λόφου. Μια χαρακτηριστική ξύλινη αψίδα λειτουργούσε ως είσοδος στην έκταση της Tree House και έδενε απόλυτα με το περιβάλλον. Φτάνοντας επάνω η εικόνα που αντικρίσαμε ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακή. Μέσα σ’ ένα πανέμορφο τοπίο με πολύχρωμα πυκνά δέντρα, ξεπρόβαλε το νέο επιβλητικό κτήριο στη μια άκρη, απ’ όπου ξεκινούσε μια ανθρώπινη αλυσίδα που κατέληγε στην άλλη άκρη, σ’ένα γεμάτο πάρκινγκ…εκεί όπου θα έπρεπε να καταλήξουμε κι εμείς για να εισέλθουμε σιγά σιγά στο ζυθοποιείο. Περιμένοντας στην ουρά είχες την ευκαιρία να περιεργαστείς τον φροντισμένο περιβάλλοντα χώρο και τον κόσμο μπροστά σου. Υπήρχαν από ντόπιοι που έκαναν τη συνηθισμένη στάση για τα «καθημερινά» τους ψώνια, γυναίκες με παιδιά, μέχρι και οι κλασικοί geeks που είχαν ταξιδέψει από κοντινές πολιτείες, όπως εμείς από Νέα Υόρκη. Κάποιος δίπλα μας μας εκμυστηρεύτηκε πως είχε οδηγήσει από το New Jersey σκαστός από τη γυναίκα του, αφήνοντας τη να νομίζει πως είναι ακόμα στο γραφείο…

Tο can release εκείνης της ημέρας περιλάμβανε Green, Alter Ego και Bright with Citra. Η στιγμή επιτέλους που θα πίναμε ολόφρεσκη Green μερικών ωρών δεν ήταν μακριά. Μπαίνοντας στο εσωτερικό της Tree House μετά από κάνα μισάωρο αναμονής (το Σάββατο η αναμονή μπορεί να ξεπερνά και τις 2 ώρες), το σαγόνι κρέμασε ακόμα περισσότερο. Σ’ένα ενιαίο χώρο όπου κυριαρχούσε το ξύλο, υπήρχε στα αριστερά το θεαματικό taproom και στα δεξιά το merchandise και ο χώρος διανομής των κυτίων. Στο βάθος και σε χαμηλότερο επίπεδο βρισκόντουσαν οι εγκαταστάσεις του ζυθοποιείου, όπως φαίνεται και στο παρακάτω βιντεάκι. Οι τύποι έχουν κάνει καταπληκτική δουλειά εκεί μέσα, καταφέρνοντας να κρατήσουν σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα της παλιάς Tree House.

Για κακή μας τύχη το taproom δεν λειτούργησε εκείνη τη μέρα. Έτσι, δεν μπορούσαμε να δοκιμάσουμε τίποτα επί τόπου. Ούτε να ανοίξουμε όμως και τα κουτάκια που μόλις είχαμε αγοράσει, και να τα πιούμε κάπου έξω, αραχτοί στα γρασίδια κάτω από τον λαμπρό ήλιο ή στους πάγκους κάτω από το τεράστιο ξύλινο στέγαστρο. Οι πανηλίθιοι νόμοι της Μασαχουσέτης δεν σου επιτρέπουν να ανοίξεις μπύρα πουθενά εντός, εκτός και επί τα αυτά της ζυθοποιίας. Μόνο ότι βγαίνει από τις βρύσες του taproom επιτρέπεται να καταναλωθεί εκεί και σε ποτήρι. Μας σφύριξαν βέβαια κάποιοι ντόπιοι πως κοντά στη ζυθοποιία υπήρχε ένα smokehouse με καταπληκτικό φαγητό, όπου μπορούσες να ανοίξεις ελεύθερα τις Tree House σου. Οπότε βάλαμε πλώρη για εκεί. Όμως, ήταν δυνατόν να φύγουμε από την Tree House χωρίς να πιούμε έστω μια γουλιά Green εξαιτίας μιας χαζοαπαγορεύσης; Εννοείται πως όχι…

B.T.'s Smokehouse: ίσως το καλύτερο καπνιστό κρέας στη Μασαχουσέτη

Το ταξίδι συνεχίζεται…

Οδοιπορικό στη γη των NEIPA (Μέρος 1ο)

«Τώρα είχαμε στρέψει τη μούρη του σαραβαλιασμένου αμαξιού μας προς Νότο και κατευθυνόμασταν στο Καστλ Ροκ του Κολοράντο, ενώ ο ήλιος κοκκίνιζε κι οι βράχοι των βουνών προς τη Δύση φαινόντουσαν σαν μπυραρία του Μπρούκλιν σ’ ένα νοεμβριάτικο σούρουπο.» Τζακ Κέρουακ – Στο Δρόμο

Σε μια γειτονιά του Μπρούκλιν, ένα οκτωβριάτικο πρωινό, ξεκίνησε η δική μας περιπέτεια στον κόσμο των NEIPA. Όχι από μπυραρία, αλλά από ζυθοποιία. Δεν είχαμε πατήσει καλά καλά το πόδι μας στη Νέα Υόρκη και ήδη βρισκόμασταν Σάββατο πρωί έξω από την περιβόητη Other Half Brewing. Αν και τυπικά εκτός New England, η Other Half θεωρείται μια από τις κορυφαίες ζυθοποιίες στην παραγωγή του στυλ New England IPA

Is the hype real?

Η στιγμή που περιμέναμε δεν ήταν μακριά. Λιγότερο από 50 Νεοϋορκέζους είχαμε μπροστά μας, καμιά ώρα πριν το επίσημο άνοιγμα της ζυθοποιίας για το νέο can release. Μια χαρά, δηλαδή, συγκριτικά με άλλες μέρες όπου η ουρά χάνεται πίσω από το οικοδομικό τετράγωνο… Ναι, οι ουρές που σχηματίζονται στα can release της Other Half είναι τόσο μνημειώδεις όσο αυτές για το release του νέου iPhone. Οι πρώτοι στην δική μας ουρά ήταν ήδη εκεί από τις 6 τα χαράματα…Κάποιοι, αντί για καφέ, άνοιγαν κουτάκια μπύρας, άλλοι χαλάρωναν στη σπαστή τους καρέκλα και λαγοκοιμούνταν, ενώ κάποιοι άλλοι έφτιαχναν πυργάκια με NEIPA κουτάκια, έτοιμοι για trade. Σε αυτό το σουρεάλ σκηνικό, που μέχρι τότε βλέπαμε μόνο στο youtube και κάναμε καζούρα, ανήκαμε πλέον κι εμείς.

Με το που ξεκίνησε η διάθεση, η περιοχή έξω από τη ζυθοποιία γέμισε κιβώτια με 4packs. Άλλοι φόρτωναν κατευθείαν στα αυτοκίνητα και άλλοι προσπαθούσαν να γεμίσουν τα φορητά τους ψυγεία. Εμείς απλά πήραμε όσα μπορούσαμε και κατευθυνθήκαμε απευθείας στο taproom της Other Half, για να γευτούμε επιτέλους τις ΝΕΙΡΑ όπως θα έπρεπε να είναι; ολόφρεσκιες!

Ο ψυχεδελικός μαυροπίνακας πάνω από τη μπάρα μόνο πονοκέφαλο σου προκαλούσε με τόσες επιλογές που έμοιαζαν μεταξύ τους. Daydream in Green, All Green Everything, Double Mosaic Dream, Hop Showers…ήταν μερικά μόνο ονόματα που σ’ έστελναν απευθείας στον «πράσινο» παράδεισο.

Αφού καταφέραμε να εντοπίσουμε τις πιο αντιπροσωπευτικές, πιάσαμε τραπέζι κι αρχίσαμε τις δοκιμές. Το άρωμα είχε ήδη εισχωρήσει βαθιά στη μύτη και προσπαθούσε να τρυπήσει τον εγκέφαλό μας. Οι πρώτες γουλιές έφεραν επιφωνήματα θαυμασμού. Η φρεσκάδα ήταν πανταχού παρούσα. Τα τροπικά φρούτα και οι έντονοι λυκίσκοι γέμιζαν τη στοματική σου κοιλότητα στον υπέρτατο βαθμό.

Τα ποτήρια άλλαζαν συνεχώς χέρια αναμεταξύ μας. Η ευδαιμονία που σου προκαλούσε η κάθε γουλιά, δεν σου επέτρεπε να σκεφτείς ιδιαίτερα διαφορές και είδη. Ούτε σημειώσεις, ούτε βαθμολογίες, ούτε τίποτα. Μόνο pure joy!

Το ταξίδι στους δρόμους του λυκίσκου είχε μόλις ξεκινήσει…ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Από την Πόλη έρχομαι ... στην Καλιφόρνια φτάνω ... (μέρος Α)

Και ναι! Μετά από σχεδόν 3 μήνες από το ταξίδι μας και την επιστροφή μας στην Ελλάδα, καταφέρνουμε σήμερα να γράψουμε και να παρουσιάσουμε σε εσάς, ένα από τα ωραιότερα ταξίδια –τουρισμού και μπυροτουρισμού- που αξίζει να κάνετε στην ζωή σας! Πρόκειται για το ταξίδι που κάναμε τον Μάρτιο του 2014 στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι λοιπόν πλέον φανερό, πως για εκείνους που αγαπούν, όπως και εμείς, την μπύρα, το άρθρο αυτό είναι must!

Ας ξεκινήσουμε με τις τυπικές λεπτομέρειες του ταξιδιού μας… Η πτήση μας ξεκινούσε την Πέμπτη 6 Μαρτίου από την όμορφη πόλη μας, την Θεσσαλονίκη, και κατέληγε την επόμενη ημέρα (7 Μαρτίου) στο LosAngeles, με μια ενδιάμεση διανυκτέρευση στην Κωνσταντινούπολη. Το ταξίδι ήταν μια απόφαση της στιγμής καθώς τα αεροπορικά εισιτήρια ήταν πραγματικά πολύ οικονομικά και φυσικά, ήταν ένα ταξίδι-πρόκληση για μας, γι’ αυτό ήταν αδύνατο να μην το επιχειρήσουμε. Η αεροπορική εταιρεία μάλιστα, μας κάλυπτε και την διανυκτέρευση στην Κωνσταντινούπολη, οπότε είχαμε λίγο χρόνο για να κάνουμε την βραδινή τσάρκα μας στην Πόλη.

Για την Πόλη, ειδικά για όσους την έχουν ήδη επισκεφτεί, τα λόγια είναι μάλλον περιττά. Πρόκειται ίσως για την κυριότερη ιστορική, πολιτισμική και πολυπολιτισμική πρωτεύουσα που αναδείχθηκε ποτέ ανά τους αιώνες στην ιστορία των Βαλκανίων, αλλά και της Ευρώπης γενικότερα, με μια αίγλη που ακόμη και σήμερα διατηρεί και φανερώνει από την πρώτη στιγμή σε κάθε επισκέπτη της. Οι άνθρωποι, οι εικόνες, οι μυρωδιές που αναδύονται σε κάθε σοκάκι της, προκαλούν, όχι μόνο σε μας αλλά, στον καθένα πιστεύω, τόσο ανάμεικτα και πρωτόγνωρα συναισθήματα, ακόμη και μετά από πολλές επισκέψεις και στους δρόμους και τα λιμάνια της. Αυτό όμως που ίσως δεν γνωρίζουν ακόμη αρκετοί, είναι η προσπάθειες για ζυθοποίηση, που γίνονται από μικρές τοπικές ζυθοποιίες. Θα ξεκινήσουμε επομένως την διήγησή μας από την Πόλη και τις μπύρες που παράγονται σε αυτή.

Σε μια βόλτα στην Πόλη διαπιστώνει κανείς πως και εκεί επικρατεί το σύνηθες φαινόμενο της κυριαρχίας μιας τυπικής, όχι ιδιαίτερης, φθηνής pillsμπύρας. Η γνωστή τούρκικη μπύρα EFESείναι η εξέχουσα μπύρα σε μπαρ, εστιατόρια και παμπ της Πόλης, λόγω κυρίως της απειρίας των Τούρκων στην παραγωγή, την κατανάλωση και την γευσιγνωσία της μπύρας, που απορρέει από την πολύ υψηλή φορολογία του αλκοόλ στην Τουρκική επικράτεια. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι μπυρολάτρεις δεν δίστασαν και επιδίωξαν με αρκετή επιτυχία να παράγουν οι ίδιοι και να πουλήσουν στην τοπική αγορά τις μπύρες τους.

 Πρώτο έκανε την αλλαγή το μικροζυθοποιίο στην περιοχή Bebek της Πόλης, από όπου πήρε και το όνομά του (TapsBebek). Επισκεφτήκαμε το μικροζυθοποιίο τον προηγούμενο χρόνο σε μια από τις επισκέψεις μας στην Πόλη, δοκιμάσαμε τις μπύρες του που διατίθεντο  μόνο στην παμπ του μικροζυθοποιίου, και φέτος, όταν ξαναβρεθήκαμε στην Πόλη λόγω του ταξιδιού μας στην Αμερική, παρατηρήσαμε πως οι μπύρες διατίθενται πλέον και σε άλλα τοπικά μπαρ. Είναι πραγματικά ένα μεγάλο βήμα στον τομέα της ζυθοποίησης, σε μια χώρα που έχει ελλιπείς, έως και μηδαμινές γνώσεις για αυτήν.

Σε αυτή τη στάση μας στην Πόλη, επισκεφτήκαμε και δοκιμάσαμε τις μπύρες στο δεύτερο μικροζυθοποιίοBosphorusBrewingCompany (EsentepeMah., YıldızPostaCd, No:I/IA, Gayrettepe,  İstanbul,  Turkey). Ο χώρος ήταν αντικειμενικά πολύ εντυπωσιακός, χωρίς να θυμίζει σε τίποτα μια συνηθισμένη παμπ στην Κωνσταντινούπολη. Η διακόσμηση ήταν λιτή αλλά εντυπωσιακή, επηρεασμένη από τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές brewpubs. Ο κόσμος πολύς, οι μυρωδιές προκλητικές και πίνακες με τις διαθέσιμες μπύρες, γέμιζαν ευχάριστα τον χώρο. 

DARK HORSE BREWING – THIRSTY TROUT PORTER, η διψασμένη πέστροφα (PORTER)

Η Dark Horse Brewing είναι μια ζυθοποιία που πρόσεξα για πρώτη φορά όταν με μια παρέα εκλεκτών φίλων της μπύρας, δοκιμάζαμε ετικέτες στο Ipanema Beer Bar. Μου πρότειναν ανεπιφύλακτα ένα μπουκαλάκι με έναν γάιδαρο στην ετικέτα και αμέσως γέλασα. Μια ετικέτα με έναν γάιδαρο, πόσο σοβαρή μπύρα θα περιείχε! Το γέλιο μεταμορφώθηκε σε μειδίαμα έκπληξης, όταν δοκίμασα τη Reserve Special Black Ale, της Dark Horse. Έκτοτε, όποτε βρίσκω μια ετικέτα της εν λόγω ζυθοποιίας, την επιλέγω χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι έγινε και προχτές, όταν φυλλομετρούσα το μενού των ετικετών στη Hoppy Pub.
 

PALO SANTO MARRON – ΤΟ ΙΕΡΟ ΔΕΝΔΡΟ (brown ale)

Οι συστάσεις για τη ζυθοποιία Dogfish Head του Sam Calagione, είναι μάλλον περιττές.
Προσφάτως δοκίμασα ακόμα μια ετικέτα της, την Palo Santo Marron. Αν διαβάσει  κανείς τις πληροφορίες που δίνει ο Sam γι’ αυτή την brown ale, αυθορμήτως, απλώνει το χέρι για να ανοίξει το καπάκι της.

Founders All Day IPA, απόλαυση όλη την μέρα, κάθε μέρα...

Ήρθε λοιπόν ο καιρός να κάνω και εγώ την παρθενική μου παρουσίαση στους Μπυραματιστές! Ομολογώ ότι το είχα σκεφτεί αρκετό καιρό πριν. Η απουσία όμως χρόνου και ιδεών σε συνδυασμό με την μαθητική μου ακόμα σχέση με τον κόσμο του ζύθου, του εκλεκτού αυτού ποτού που όλοι αγαπάμε, συνέβαλε στην αναβολή αυτής της ιδέας.

Τι καλύτερο ξεκίνημα λοιπόν, από μία μπύρα (ή μπίρα) από την ζυθοποιία που με εισήγαγε στην αμερικάνικη craft μπυροσκηνή, την Founders Brewing Company από το Michigan.

Αγαπητή σε όλους μας, η Founders Brewing Company ιδρύθηκε το 1997 από τους Mike Stevens και Dave Engbers, homebrewers που μόλις είχαν αποφοιτήσει από το κολλέγιο. Η μικροζυθοποιία τότε λεγόταν Canal Street Brewing Co., όνομα εμπνευσμένο από την ομόνυμη περιοχή στην πόλη Grand Rapids, η οποία στέγαζε αρκετές ζυθοποιίες τον 18^ο αιώνα. Οι αρχικές ετικέτες αποτελούσαν ουσιαστικά φόρο τιμής στις ζυθοποιίες αυτές, αφού έφεραν φωτογραφίες των τότε ζυθοποιών και ζυθοποιίων, με την λέξη Founders από πάνω. Για τον λόγο αυτό, η ζυθοποιία έγινε γνωστή ως Founders Brewing Company.

Το άρωμα του ρόδου

Μια νέα σεζόν ξεκινά, άρα και μια καλή ευκαιρία να το «γιορτάσουμε» με μια εκλεκτή Saison. Στο ψυγείο, εδώ και καιρό, περίμενε η Baudelaire Beer iO της αμερικάνικης Jolly Pumpkin. Στους Μπυραματισμούς, όλως περιέργως, δεν έχει γίνει κάποια ιδιαίτερη παρουσίαση (πέρα από αναφορές) ζυθοποιήματος της πολύ αξιόλογης craft από το Michigan.



Η Jolly Pumpkin, λοιπόν, «παίζει» πολύ με sour ales και την κουλτούρα των «άγριων» ζυμών. Οι μπίρες της ωριμάζουν σε δρύινα βαρέλια και κυρίως κρασιού. H Baudelaire Beer iO είναι μια ιδιαίτερη limited edition saison, η οποία ταιριάζει βασικά στην άνοιξη, αφού στην παραγωγή της έχουν χρησιμοποιηθεί ροδοπέταλα, κυνόροδα (καρπός τριανταφυλλιάς) και λουλούδια ιβίσκου, τα οποία προσδίδουν τον στυφό χαρακτήρα στη μπίρα. Ήδη, το μπλιαχ ηχεί στα αυτιά μου από κάποιους…:) Δεν είναι τόσο χάλια όμως; τουναντίον.