Drake’s Drakonic Imperial Stout

Όπως είχα προειδοποιήσει, με το που θα “δροσίσει” λιγάκι, θα σας περιμένω στη γωνία με το τρίτο μέρος του αφιερώματος στην Drake’s, αυτή τη φορά με την imperial stout της ζυθοποιίας, ονόματι… Drakonic. Δρόσισε λίγο, δε δρόσισε; Ή μήπως το ‘χω παρακάνει με το air-condition; 





Μπορεί που λέτε ο Sir Francis Drake να ήταν σκληροτράχηλος εξερευνητής, από εκείνους της παλιάς εποχής που χωρίς πολλά μέσα, ρίσκαραν τα πάντα για χάρη της μεγάλης ανακάλυψης, αλλά ίσως ένα τέτοιο ευγενές όνομα δεν θα ταίριαζε να κοσμήσει το πιο μαύρη απ’ τις ετικέτες… Κι αν όχι Drake, μήπως καλύτερα Drakonic; Σίγουρα καλύτερα…


Δεν ξέρω γιατί, αλλά πολλοί ζυθοποιοί δίνουν στις δυνατές μαύρες μπύρες τους ονόματα που έρχονται από τον άλλο εκείνο κόσμο, το μαύρο και σκοτεινό… Βρε λέτε εκεί κάτω που βράζουν τα καζάνια, να βγάζουν τ’ αγαπημένα μας μαυροζούμια;    




Μαύρο όπως αναμένεται το χρώμα της με μέτριου όγκου σκούρο μπεζ αφρό, ο οποίος θα υποχωρήσει γρήγορα, αφήνοντας ελαιώδη ίχνη, σαν πιτσιλιές στο ποτήρι. Στο επόμενο στριφογύρισμα του ποτηριού, ο αφρός θα ξαναζωντανέψει, παρασέρνοντας στην επιφάνεια αρώματα σοκολάτας, σκόνης κακάο, ελαφρών μπαχαριών, ενώ από το βάθος φθάνει και ένα άρωμα αλκοόλ. Πολύπλοκη και απολαυστική η μυρωδιά της Drakonic.

Hopοκαλύπτοντας την Drake’s

Η μικροζυθοποιία Drake’s στο San Leandro της Καλιφόρνια είναι μια από τις πολλές ζυθοποιίες της Αμερικανικής craft beer σκηνής, που με τις μπύρες τους καλύπτουν την όλο και μεγαλύτερη ζήτηση του τοπικού κοινού για ποιοτική μπύρα. Όπως οι περισσότερες μικροζυθοποιίες, έτσι και η Drake’s ξεκίνησε από το πάθος ενός ανθρώπου να φτιάξει καλή μπύρα και από την θερμή υποδοχή που δέχτηκε το δημιούργημά του, οδηγώντας τον στο να κάνει το χόμπυ του δουλειά και να ξεκινήσει τη ζυθοποίηση σε μεγαλύτερη κλίμακα. O Roger Lind ξεκίνησε λοιπόν την “Drake’s” (τότε λεγόταν ακόμη “Lind Brewing Co.”) το 1989, όταν εγκαταστάθηκε στο παλιό εργοστάσιο της Caterpillar (φτιαγμένο το 1946 το εργοστάσιο ήταν ο τόπος κατασκευής των αυτοκινήτων της Dodge).




H μικροζυθοποιία του πουλούσε μόνο χονδρική, οπότε ο Roger σε ένα χαρακτηριστικό “one man show” εκτός απ’ όλες τις δουλειές μέσα στη ζυθοποιία, πήγαινε τα βαρέλια στους πελάτες, προωθούσε το προϊόν του στα φεστιβάλ, ξεναγούσε τους επισκέπτες στις εγκαταστάσεις της Lind, κλπ, κλπ. Εκείνα τα πρώτα χρόνια της Αμερικανικής μικροζυθοποιίας, ο Roger είχε φτιάξει εξαιρετική φήμη στην περιοχή, για την ποιότητα της μπύρας που έφτιαχνε και αρκετές απ’ τις δημιουργίες του είχαν γίνει κλασσικές, όπως η εποχιακή “Jolly Roger”. Μετά από δέκα χρόνια, ο Roger Lind αποφάσισε να παραδώσει τα ηνία και την τύχη της ζυθοποιίας στην οικογένεια των Rogers, που είχε το εργαστήριο παραγωγής καφέ εκεί δίπλα, για να συνεχίσει τις σπουδές του. Και έτσι σε νέα πια χέρια και υπό την καθοδήγηση αρκετών νέων αλλά εμπνευσμένων brewmasters που πέρασαν απ’ τα καζάνια της, η ζυθοποιία όχι μόνο επιβίωσε μέχρι και τις μέρες μας, αλλά και ανέβασε τη φήμη της, με την παραγωγή νέων πετυχημένων συνταγών. Το 2008, στο τιμόνι της (πλέον) Drake’s μπαίνουν οι John Martin και Roy Kirkorian της Triple Rock Brewing (η ζυθοποιία στην οποία είχε μαθητεύσει στις αρχές και  ο Roger Lind)




Πλέον η Drake’s έχει μια αξιοσέβαστη επιλογή από 10 ετικέτες συνεχούς παραγωγής και άλλες τόσες περίπου εποχιακές, αλλά και όπως όλες οι ζυθοποιίες που σέβονται τον εαυτό τους την σήμερα εποχή, έχει και το barrel room της.

Από την σειρά των Drake’s δοκίμασα τρεις: Hopοcalypse DIPA, Denoginizer Imperial IPA και Drakonik Imperial Stout. Σήμερα θα δούμε μαζί την πρώτη απ’ αυτές, η οποία είναι και η πιο φημισμένη της ζυθοποιίας, καταφέρνοντας να κάνει μάλιστα τη μέρα κυκλοφορίας της και μια ιδιαίτερη γιορτή. 
Μπορεί η “Hopocalypse Day” να μην είναι ακριβώς η μέρα της Αποκάλυψης (έστω του λυκίσκου ) αλλά στην Drake’s τη γιορτάζουν αναλόγως, καλώντας τους φίλους της ζυθοποιίας στις εγκαταστάσεις, όπου ανοίγουν τα πρώτα βαρέλια της Hopocalyps-ης, αλλά και διαθέτοντας την περιορισμένης παραγωγής αδελφή της, την “Hopocalypse Black Label Triple IPA”.